Roommate 15.1

 

 

 

 

 

.

 

.

 

.

 

 

"ขอโทษนะครับ บ้านหลังนี้เดินไปทางไหนครับ" หนุ่มร่างสูงถามทางจากคุณป้าวัยกลางคนที่กำลังหิ้วของหลังจากไปซุปเปอร์มาเก็ต ยื่นแผนที่ที่วาดโดนผู้เป็นญาติของเขาอย่างคราวๆให้คุณป้าดูอัตโนมัติ

 

"อ๋อ.... เดินตรงไปอีกสองแยกแล้วเลี้ยวขวาก็ถึงแล้วจ้ะ"

 

"ขอบคุณครับคุณป้า" ทั้งโค้งขอบคุณและมอบยิ้มให้ แล้วเดินจากไปตามทางที่แนะนำมา โดยทิ้งคุณป้านิ่งอึ้งไปกับความหล่อและรอยยิ้มละลายใจ (ป้าจะหัวใจวายแล้วน้า~)

 

 

 

 

 ..........."ฉันไม่ได้ว่านายนะฮิโรกิ แต่นายคิดดีแล้วเหรอว่าจะไปหาเค้าน่ะ"............

 

.........."แน่ใจสิ"........

 

......"ผลที่ตามมาจะเป็นยังไงฉันก็ไม่รู้หรอก เอาเป็นว่าโชคดีแล้วกัน"........

 

 

 

 

คิดโน่นคิดนี่ไปเรื่อย ไม่รู้เมื่อไหร่ สองขาก็พามาถึงบ้านเดี่ยวสีอ่อนขนาดกลางเสียแล้ว เห็นป้ายหน้าบ้านเขียนว่า "เทโกชิ" ก็กดออดไปโดยไม่รอรี หวังว่าคงจะเป็นคนที่จากเจอมานานมาเปิดประตูให้ ร่างสูงยืนรอนิ่งๆประมาณเกือบ 5 นาทีแต่ก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งสิ้น.....

 

 

.........สงสัยไม่มีใครอยู่บ้านมั้ง.......

 

 

 

"สวัสดีครับ ไม่ทราบว่ามาหาใครเหรอครับ" คนตัวเล็กหน้าตาน่ารักออกมาเปิดประตูต้อนรับอย่างยิ้มแย้ม

 

"อ่า.... ผมมาหายามาชิตะคุงน่ะครับ"

 

"พี่โทโมะเค้าไม่อยู่บ้านหรอกตอนนี้ ออกไปข้างนอก เย็นๆคงกลับน่ะ"

 

"งั้นหรอ..." ใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความหวังเมื่อสักครู่สลดลงไปนิดนึง แต่ก็กลับมายิ้มตั้งสติได้

"ขอโทษนะที่ถามเสียมารยาทไปนิด แต่พอรู้มั้ยว่าโทโมะเค้าไปที่ไหน?"

 

"น่าจะไป ม. นะ.... ไม่ก็ไปหาเพื่อนน่ะ ว่าแต่มีธุระจำเป็นอะไรรึเปล่า เดี๋ยวยูยะจะได้บอกพี่โทโมะให้"

 

"ไม่ต้องหรอก ขอบคุณมากนะ"

 

 

 

 

........."ว่าแต่นายรู้รึเปล่าว่าโทโมะมีน้องชายอยู่คนนึง".........

 

 

........."จริงเหรอเรียว ฉันเพิ่งจะรู้นี่แหละ"..........

 

 

 

 

"ว่าแต่ยูยะคุงเป็นน้องชายของโทโมะใช่มั้ย??"

 

"อื้ม แล้วคุณเป็นเพื่อนของพี่โทโมะเค้าเหรอ?"

 

"ใช่แล้ว.... งั้นเดี๋ยวฉันจะมาอีกทีนะ ฝากบอกโทโมะด้วยว่าเพื่อนจากโอซาก้ามาหา...."

 

 

 

ฮิโรกิเดินกลับไป ปล่อยให้ยูยะยืนงงกับบุคคลที่บอกว่าเป็น "เพื่อนของพี่ชายจากโอซาก้า" คนนี้

 

 

 

 

.............นอกจากเรียวคุง ยูยะก็เพิ่งรู้จักเพื่อนของพี่โทโมะสมัยอยู่โอซาก้าเพิ่มอีกคนนึงนี่แหละ.............

 

 

 

...................

..........

.......

 

 

 

 

 

[b]"โทโมะ.... พอโทโมะยิ้มแล้วน่ารักที่สุดเลย!!!!"

 

 

 

"ฉันชอบโทโมะนะ..... คบกับฉันได้มั้ย ฉันสัญญาว่าจะทำให้โทโมะยิ้มได้เยอะๆเลย"

 

 

 

"ฉันจะทำให้โทโมะมีความสุขที่สุดในโลก"[/b]

 

 

 

 

 

ฮิโรกินั่งนิ่งบนม้านั่งในสวนสาธารณะ ทิ้งถอนหายยาวเหยียดหลังจากที่นึกถึงอดีต........

 

 

 

สิ่งเหล่านั้นฉันพูดจากก้นบึ้งของหัวใจ...... โทโมะเคยรับรู้บ้างหรือเปล่า

 

ตอนนั้น นายเคยเปิดใจให้ฉัน.......ซักนิดเดียว....... บ้างหรือเปล่า

 

 

 

 

 

 

 

"ชิเงะ!!! เปิดประตูหน่อยสิ"

 

"................."

 

"มาคุยกันก่อนได้เปล่า มีอะไรก็บอกกันสิ"

 

"........................."

 

"ชิเงะ!! ชิเงะ!!! ฉันไม่เคยเห็นนายงี่เง่าแบบนี้มาก่อนนะ เราคุยกันดีๆก็ได้ไม่ใช่เหรอ"

 

 

 

 

 

งี่เง่าเหรอ..... ฉันน่ะนะ??

 

ใช่สินะ...... ฉันคงงี่เง่ามาก ที่ดันเผลอใจไปกับนาย.....

 

 

 

 

ยิ่งไม่ได้ยินเสียงตอบกลับ เรียวยิ่งร้อนรน ทุบประตูห้องแรงๆสองสามที ตะโกนเรียกให้คนไร้เหตุผลด้านในออกมาคุยกันให้หายข้องใจ แต่ยิ่งเรียกร้องมากเท่าไหร่ ชิเงอากิก็ยังเงียบเหมือนเดิมอยู่ดี แผ่นหลังบางนั่งพิงกำแพงห้องของตนข้างประตู ฟังเสียงดังตุ้บๆรัวจากด้านนอกอย่างเดียว จนกระทั่งไร้ปฏิกิริยาจากคนทุบตอบกลับ

 

 

 

ร่างบางถอนหายใจยาว........ เรียวคงจะล้มเลิกความตั้งใจแล้วมั้ง??

 

 

 

แล้วไม่รู้เมื่อไหร่ก็เผลองีบหลับไป..... พร้อมกับหลายสิ่งที่ยังติดค้างในใจ.... และน้ำตา

 

 

 

 

.........................................................

 

.................................

 

..............

 

 

 

 

Trrrrrrr....Trrrrrrrrrrrrrr

 

 

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาเสียบแทงห้วงความเงียบของยามนิทรา เอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ที่ดังมารับสาย

 

"ฮ.... ฮัลโหล....."

 

"อ้าว... นอนอยู่เหรอ พี่โทรมารบกวนรึเปล่า?"

 

"ไม่หรอก...." ชิเงอากิปฏิเสธ "ว่าแต่มีอะไรรึเปล่าที่โทรมาน่ะ?"

 

"จะโทรมาถามว่าหายดีรึยัง กินข้าวกินยาบ้างรึยังแค่นั้นแหละ"

 

"เดี๋ยวว่าจะไปกินอยู่นี่แหละ ไม่ต้องห่วงฉันหรอก นอนพักไปหน่อยหายดีแล้วล่ะ"

 

"ค่อยยังชั่วหน่อย เห็นกลับบ้านไปก่อนแบบนี้นึกว่าจะเป็นอะไรมากรึเปล่า" เสียงของเคอิจิโร่คลายความกังวลลงไปมากโข "ให้ซื้ออะไรเข้าไปเยี่ยมมั้ย"

 

"ม...ไม่เป็นไรหรอก กลับไปพักผ่อนที่บ้านดีกว่า ทำงานทั้งวันคงเหนื่อยแย่"

 

"ถ้างั้นชิเงะจังดูแลตัวเองดีๆด้วยนะ"

 

"อื้ม....."

 

 

 

เรียวนิ้วกดปุ่มวางสายก่อนปิดฝาพับโทรศัพท์ แล้ววางเครื่องไว้ที่เดิมก่อนจะที่หยิบมารับสาย

 

 

 

นั่นสินะ เรามีคนรักอยู่แล้วนี่นา..........

 

ดังนั้นก็อย่าหวั่นไหวไปกับความรู้สึกชั่ววูบเลย..........

 

 

 

 

แต่ถ้ามันชั่ววูบจริง ทำไมเราถึงจำความรู้สึกตอนนั้นได้แม่นราวกับว่าเพิ่งเกิดเมื่อวินาทีที่แล้วเลยล่ะ?

ทั้งจูบรสเหล้า ลมหายใจเคล้ากลิ่นบุหรี่ที่แสนจะเกลียด..... แต่ตัวเองกลับไม่ได้รังเกียจเลยสักนิด

รู้สึกถึงความร้อนของมือใหญ่สากที่ลากผ่านผิว แทนที่จะที่เคยกุมมือหรือตบบ่าหนักๆให้กำลังใจตลอดมา....

 

และอีกหลายหลากความรู้สึกที่บรรยายไม่ได้...... เจ็บปวดแต่ก็มีความสุข......

 

 

 

 

พอรู้ว่าเรียวกลับจำอะไรไม่ได้ทั้งสิ้น..... ทำไมมันเจ็บแบบนี้นะ?

 

 

 

 

 

 

ลุกขึ้นจากพื้น เปิดประตูออกจากห้องตัวเอง ใบหน้าสวยหันซ้ายขวาสำรวจว่าเพื่อนร่วมห้องอีกคนยังอยู่หรือไม่ ยังไม่ทันจะมองได้รอบก็ได้ยืนเสียงหายใจสม่ำเสมออยู่ใกล้ๆ จึงหันไปหาต้นเสียงทันที

 

 

ก็พบว่าเรียวนั่งหลับอยู่ข้างๆประตูห้องของตนนั้นเอง...............

 

 

 

"เรียวจังก็นั่งหลับอยู่อย่างนั้นตั้งแต่ฉันกลับมาแล้วล่ะ"

 

"ฮิโรกิคุง......" 

 

"ฉันก็ไม่รู้ล่ะว่านายสองคนทะเลาะกันเรื่องอะไร แต่รีบๆดีกันได้แล้วล่ะ อยู่ห้องเดียวกันอย่ามีปัญหากันนานๆเลยนะ" ร่างสูงเดินยิ้มแล้วยื่นถ้วยเครื่องดื่มร้อนๆควันฉุย "กินโกโก้มั้ย?"

 

"ขอบคุณนะ....." ยืนรับแก้วโดยดี "ว่าแต่ฮิโรกิคุงกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะ?"

 

"ประมาณครึ่งชั่วโมงได้แล้วล่ะ ว่าแต่..... เล่าให้ฟังได้มั้ยว่าชิเงะจังทำไมถึงโกรธเรียวล่ะ?"

 

ชิเงอากิอึกอัก แววตาสวยกลับมาเศร้าอีกครั้ง น้ำตาเริ่มปริ่มๆ ฮิโรกิก็ตกใจพลันหน้าเหวอทันที

 

"ฮ... เฮ้ย!! ฉันขอโทษ.... ถ้ามันแย่ขนาดนั้น ไม่ต้องเล่าก็ได้นะ" ร่างสูงกุมขมับ ทำยังไงดี.... ไม่ได้ตั้งใจจะจี้ให้ถูกจุดเสียหน่อย

 

"ม... ไม่เป็นไรหรอก" คนน้ำตาปริ่มรีบปาดน้ำตาก่อนส่ายหน้าแล้วยิ้มให้คนที่คิดว่าตัวเองเป็นต้นเหตุสบายใจ

"เดี๋ยวฉันจะคุยกับเรียวเอง"

 

 

ว่าแล้วก็เดินเข้าไปห้องตัวเอง หยิบผ้าห่มผืนบางค่อยๆห่มร่างแกร่งที่งีบหลับพิงกำแพงอยู่บนพื้นห้อง นั่งยองๆอยู่ข้างๆกันไม่ห่างมากนัก ญาติร่างสูงของคนงีบหลับเห็นดังนั้นจึงหลบไปเข้าห้องน้ำเสียก่อน

 

 

 

ร่างบางสูดหายใจเข้าลึกๆ ตัดสินใจพูดสิ่งที่ค้างคาออกมาทั้งๆที่เรียวหลับแบบนี้แหละ

 

 

 

 

"ขอโทษนะที่ทำตัวงี่เง่าใส่นาย..... กลับมาเป็นเหมือนเดิมเถอะนะ"

พูดเสียงเบาราวกับกระซิบเพราะกลัวอีกคนจะตื่น.......

 

 

"ฉันไม่ดีเองแหละที่ดันไปยอมซะเอง ลืมไปว่านายเมา โบราณว่าคนเมาอย่าถือสานี่นะ... ฮะๆๆๆ"

หัวเราะราวกับว่าเป็นเรื่องตลก แต่คงเป็นเรื่องตลกที่ฝืนใจน่าดู เพราะเสียงหัวเราะมันเศร้าเหลือเกิน.......

 

 

"แต่ก็นะ..... ที่นายบอกว่า ‘ไม่ยอมให้นายเป็นของใคร' นั่นน่ะ เชื่อมั้ย? ว่าตอนนั้นฉันเผลอดีใจไปแวบนึงด้วย"

มือเรียวเกลี่ยผมหนาดำขลับด้านหน้าที่ปิดหน้าผากอยู่ไม่ให้ปรกดวงตาคมปิดสนิทอย่างแผ่วเบา ราวกับว่ากลัวเรียวจะเห็นตัวเองไม่ถนัด ทั้งๆที่เจ้าตัวไม่ได้ลืมตามามองตัวเองซักนิด.........

 

 

"แต่ฉันมีพี่เคย์อยู่แล้วนี่นะ... บ้าจริงๆเลย"

 

 

กลืนน้ำลายดังอึก เงียบไปสองนาที กับประโยคสุดท้ายที่ตัดสินใจจะพูด

ก่อนที่จะเอื้อนเอ่ยได้ยากไปกว่านี้......

 

 

 

 

"เรื่องเมื่อวาน นายจำไม่ได้ก็ดีแล้วล่ะ แล้วก็ไม่ต้องไปพยายามนึกถึงมันด้วย"

 

 

"ฉันก็จะพยายามลืมเหมือนกัน แล้วจะทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก พรุ่งนี้ฉันจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้วนะ"

 

 

"ขอโทษนะเรียว....."

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"ชิเงะ.... พูดอย่างนี้หมายความว่าไง เดี๋ยวก่อนสิ...." คนแกล้งหลับลืมตาขึ้นมาหลังจากได้ยินเสียงปิดประตูดังขึ้น มือใหญ่กุมขมับแทนที่จะยันกายลุกตามอีกคนไปถามให้เข้าใจ ถึงจะตามไปก็คาดว่าคงไม่ได้คำตอบที่ต้องการ

 

 

 

 

สิ่งที่นายพูดมา ฉันพอจะเข้าใจแล้วล่ะว่ามันเกิดอะไรขึ้น

 

จะให้เป็นเหมือนเดิมก็ได้ ถ้านายต้องการแบบนั้น

 

แต่จะให้ฉันทำได้ไงล่ะ........ เรื่องแบบนี้น่ะ?!

 

 

.

 

.

 

.

 

.

 

 

 

To be continue Chapter 15.2

 

ยังสติลเครียดเหมือนเดิมนะคะ 555+

เหมือนเดิม อ่านแล้วคอมเม้นท์ด้วยจ้า ขอบคุณนะคะ^^

ช่วงนี้ติดทำงานของภาควิชาอาจจะมาแต่งช้าหน่อยนะคะ (เอเวอรี่ติงไอมัสท์ดูอิท เหอๆๆๆๆ) 

 

 

To น้อง Screen -- ขอบคุณที่อ่านฟิคนะจ๊ะ พี่ชอบมากเลยกับคำว่า "ร่างบางไซร้เป็นร่างบวม" ปล่อยก๊ากทันที 5555555+

 

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

Some successful scholars would look through your article about this post and purchase the essay thesis in the <a href="http://master-dissertations.com">dissertation writing</a> service.

#3 By Franks25Marsha (103.7.57.18|31.184.238.21) on 2012-06-08 11:57

สู้ๆค่ะ พี่
รอลุ้นตอนต่อไป คิกคิก

เรียวน่ารักจัง^OOOOOOOO^
ชิเงะก็นางเอกจัง แต่ก็น่ารักเหมือนเดิม^^^^^^^^

#2 By Screen (124.121.93.122) on 2009-03-31 18:20

โอ้ย!!~ นี่จะให้ลุ้นทุกตอนเลยใช่ไหม T_T

พออีกคนเข้าใจ อีกคนก็บอกว่าให้ลืม อะไรกันเนี่ยยยยย แต่ดีใจน้องเงะยอมรับว่าปวดใจเจ็บปวดที่เรียวลืมคืนนั้น กร๊ากๆๆๆ น้องมีใจ ๆ ^^

=_='' อ่านแล้วปวดใจ... คนเขียนใจร้ายย

#1 By Poofu_GiRl on 2009-03-26 11:41