x-post @ arashificblog

 

รู้ว่าเจ็บ...... แต่ก็เลือกที่จะบอก

 

รู้ว่าไม่ได้รัก.... แต่ก็อยากจะอยู่ด้วยกัน

 

 

 

 

ขอซักครั้งเถอะนะ..... โอกาสสุดท้าย ที่ฉันจะได้อยู่กับโช ได้เป็นคนรักของโช..... แค่นั้นก็พอ

 

 

 

 

 

อยากจะบอกเธอมาตลอด...... #2

 

 

 

 

 

คาซึนาริ(ในร่างของมาซากิ) หน้าแดง หัวใจเต้นระรัวเมื่อพบว่าในยามเช้าวันนี้มีชายหนุ่มนามว่าโชอยู่ข้างๆ

ยิ่งร่างบางโดนกอดรัด ยิ่งสัมผัสแนบชิด ยิ่งทำให้แน่นิ่งข้าไปใหญ่

 

 

 

 

"โช......"

 

"หืม.... ว่าไงมาซากิ" โชยื้มอ่อนโยนให้คนรัก กระชับวงแขนแน่นกว่าเดิม

ก่อนที่จะขโมยหอมแก้มนิ่มๆไปหนึ่งที!!!

 

 

"ด.... เดี๋ยวฉัน ป....ไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ" ร่างบางผละหนีเพราะความตกใจ รีบลุกจากเตียงเดินออกจากห้องนอนทันที รี่เข้าห้องน้ำอย่างที่อ้างไว้

 

 

 

หวา!!! แย่แล้ว...  จู่ๆหน้าก็ร้อนผ่าวไปหมด ใจเต้นโครมครามอีกต่างหาก

ไม่เคยเห็นโชในสภาพแบบนี้เลย.... ไม่เคยโดนใครกระทำแบบนี้ด้วย >///////<

 

 

 

เงยหน้ามองกระจกเงาเหนืออ่างล้างหน้า.... ก็พอเงาสะท้อนเป็นผู้ชายร่างโปร่งคนหนึ่ง

 

ใบหน้ารูปไข่เรียวสวย ผิวขาวจัดเกรียมแดดนิดๆดูสุขภาพดี เพราะชอบตะลุยกิจกรรมกลางแจ้ง

ตัดกับผมสีน้ำตาลซอยระต้นคอระหง ดวงตาสีอ่อนคู่สวยรับกับคิ้วได้รูป

จมูกโด่งสวยเป็นสัน ริมฝีปากอิ่มสีชมพู ซึ่งไม่ว่าจะมองมุมไหนก็ไม่ใช่คาซึนาริ

 

 

 

แต่เป็น ไอบะ มาซากิ.....

 

 

ไอบะ มาซากิ...... คนรักของโช คนที่ใกล้ชิดกับโชที่สุด

 

 

 

 

 

ใช่สินะ!!~ ตอนนี้ตัวเองไม่ใช่นิโนะมิยะ คาซึนาริ

แต่เป็น ไอบะ มาซากิ ต่างหาก!!!!!

 

 

 

 

 

สวรรค์เมตตาคนดี! ทำดีแล้วตกน้ำไม่ไหล ตกไฟไม่ไหม้ (แต่ทำไมโดนรถชนตายล่ะ - -")

ขอบคุณท่านผู้เฝ้าประตูคนหน้ากลม เดี๋ยวครบสามวันพอเจอหน้าแล้วจะเอาของไปฝากให้นะ ^^~

 

 

 

การแสดงคือเรื่องโกหก จะโกหกให้สนุกก็ต้องทำให้อีกฝ่ายจับไม่ได้......

เรื่องของถนัดของนิโนะมิยะ คาซึนาริเลยล่ะ จะเล่นละครให้เนียนไปเลย หึหึหึ

 

 

 

 

 

ก๊อกๆๆ!!!

 

"มาซากิ เสร็จรึยัง ฉันจะใช้ห้องน้ำต่อ....." เสียงเข้มดังผ่านประตูเข้ามา

 

"อ... อื้ม...."

 

 

 

 

 

 

หลังจากออกมาจากห้องน้ำแล้ว กวาดสายตามองไปรอบๆห้องของโชและเจ้าของร่าง

ห้องนี้ตอนที่ยังมีชีวิตอยู่คาซึนาริก็แวะมาบ่อยพอสมควร แต่ว่าเหมือนการนำของที่ลืมไว้ของมาซากิจอมเอ๋อมาคืนให้มากกว่า

 

 

 

โต๊ะรับประทานข้าวสองที่นั่ง แก้วน้ำแบบเดียวกันแต่ต่างสี โซฟาสีเข้มเบาะนุ่มแบบคู่

 

 

 

 

มองไปทางไหนๆ ก็ของคู่กันทั้งนั้น.......

 

 

 

 

"อ๊ะ นั่นมันของฉันนี่" หยิบหนังสือการ์ตูนออกมาเล่มหนึ่งจากชั้นวางหนังสือไม้สีอ่อน

"เล่มนี้มันตั้งหลายปีแล้วนี่นา โชยังเก็บเอาไว้อยู่เหรอ"

 

 

 

แอบอมยิ้มอยู่คนเดียว เมื่อนึกถึงเรื่องราวเก่าๆในวันวาน

 

เรื่องราวของคาซึนาริและโช.....  เมื่อยังไม่ได้มีมาซากิเข้ามาในชีวิต

 

 

 

 

เพื่อนสนิทกันตั้งแต่สมัยเรียน เล่นด้วยกัน แลกการ์ตูนอ่านด้วยกัน วิ่งหนีอันธพาลด้วยกัน เล่นเกมด้วยกัน

ลอกการบ้านด้วยกัน อ่านหนังสือด้วยกัน

 

 

 

หัวเราะด้วยกัน สนุกด้วยกัน ทุกข์ด้วยกัน จะสุขก็สุขด้วยกัน

 

 

 

เพราะอยู่ด้วยกันมาตลอด

 

 

 

ดังนั้นคนตัวเล็กจึงคิดอยู่เสมอว่า...... เพื่อนตัวโตกว่าคนนี้จะอยู่ข้างๆกันตลอดไป............

 

 

 

 

 

 

 

"มาซากิ ทำอะไรอยู่เหรอ....... " ใบหน้าหล่อกระซิบเสียงอ้อนๆข้างหู แขนสองข้างโอบเอวบางจากด้านหลัง 

 

"คิดถึงจังการ์ตูนเรื่องนี้ ฉันอยากอ่านน่ะ....." ใบหน้าสวยที่แดงเรื่อไปถึงหู ตอบเสียงตะกุกตะกัก

ถ้าทางการแสดงจะใช้ไม่ค่อยได้ผลแล้วสิ.....

 

"อยากอ่านการ์ตูนก็ไม่ว่าหรอกนะ แต่ข้าวเช้าฉันล่ะฮึ? หิวแล้วเนี่ย....."

 

 

 

 

 

อ..... อะไรนะ???

 

 

ข.... ข้าวเช้างั้นเหรอ.....???

 

 

 

 

....................................

 

........................

 

...........

 

 

 

"เอ๋!!!??? ทำไมวันนี้มีแค่นี้ล่ะ??" โชโวยวายเสียงดัง เมื่อพบกับกระป๋องพลาสติกสีขาวปิดฝาฟรอยด์ป้องกันความร้อนตั้งตระหง่านอยู่บนโต๊ะอาหารสองถ้วย สลับกับมองใบหน้าคนรักที่ยืนทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อยู่.....

 

 

 

 

 

 

นิโนะมิยะ คาซึนาริ ทำอะไรไม่เป็นนอกจากบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหรอกนะ................

 

 

 

 

 

"ก็วันนี้ขี้เกียจอ่ะ"

 

"ขี้เกียจอะไรกัน ของสดก็ยังเหลือเต็มตู้ มาซากิก็บอกเองไม่ใช่เหรอว่าคนญี่ปุ่นทานข้าวเป็นอาหารเช้าน่ะดีที่สุด?"

 

"แค่นี้ก็อ้วนเป็นหมูอยู่แล้ว กินไปเท่านั้นแหละพอ!!! ทำให้กินแล้วก็ยังจะบ่นอีก"

 

โชตาค้างกับท่าที่ที่เปลี่ยนไปของแฟนสุดที่รัก  "จ....จ้ะ...."

 

 

 

 

 

 

คาซึนาริเบี่ยงตัวหยิบบะหมี่ถ้วยไปกินที่โซฟา หันหลังให้กับโชที่นั่งซดน้ำร้อนผสมผงชูรสก๋วยเตี๋ยวอย่างหงอยๆ เพราะโดนแฟนตะคอกใส่

 

 

 

 

แย่ล่ะสิ..... เผลอพูดจาแย่ๆไปอีกแล้ว....

 

ไม่ได้ ไม่ได้ ตอนนี้เราคือมาซากิ ไม่ใช่คาซึนาริซะหน่อย

 

จะพูดจากัดๆเหน็บแนมชาวบ้านเหมือนเดิมไม่ได้เด็ดขาด

 

 

 

 

ว่าแต่มาซากิ..... ปกติพูดยังไงกับโชล่ะ?????????

 

 

 

 

 

 

"นี่... จะเก้าโมงแล้วนะ แล้วมาซากิไม่ไปทำงานเหรอ??" บุรุษผู้อยู่ร่วมห้องเอ่ยขึ้นระหว่างที่หยิบหนังสือพิมพ์มาอ่านตามปกติ

 

 

"จ.....จริงด้วย!!! งั้นฉันไปก่อนนะโช" ว่าเสร็จก็ลุกลี้ลุกลนวิ่งไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องนอน คว้ากระเป๋าเป้วิ่งจู๊ดออกจากห้องไปทันที

 

 

โชที่มองร่างบางกระวีกระวาดออกไปลอดแว่นสายตาพลางถอนหายใจ

 

"แปลกคนจริงๆวันนี้......"

 

.

 

.

 

.

 

 

 

 

คาซึนาริที่อยู่ในร่างมาซากิแทบโล่งอกที่ออกมาจาห้องของโชได้เสียที

ก็ตลอดเช้านี้หัวใจมันทำงานหนักเกินเหตุไม่ได้หยุดพักเลยนี่นา.....

 

 

 

ตื่นเช้ามาปุ๊บก็อยู่ข้างๆปั๊บ เดี๋ยวก็โดนหอมบ้างล่ะ เดี๋ยวก็โดนกอดบ้างล่ะ

 

ทำไงได้ก็คนมันไม่เคยนี่..... ยิ่งเป็นคนที่แอบชอบมาตลอดด้วยนี่สิ    >///////<

 

 

 

 

 

ตื่นเต้นซะจนสลัดเรื่องนี้ออกจากหัวไม่ได้ซักที จนกระทั้งสองเท้าก็ก้าวมาถึงที่ทำงานก็เดินเข้าไปอย่างคุ้นเคย

 

 

 

ใช่แล้ว.... คาซึนาริคุ้นเคยกับที่นี่ดี ร้านเพ็ทช็อปที่ทำงานของคาซึนาริตอนที่ยังมีชีวิตอยู่

และเป็นที่เดียวกับที่มาซากิทำงานอยู่เช่นกัน

 

 

 

 

หลังจากโชและคาซึนาริคู่เรียนจบแล้ว ต่างก็เดินไปตามเส้นทางชีวิตของแต่ละคน

คาซึนาริทำงานในร้านเพ็ทช็อปเล็กๆ ส่วนโชก็เข้าทำงานบริษัทสมกับระดับการศึกษาที่จบมา

ทว่าทั้งคู่ก็เจอกันบ่อย เพราะบริษัทที่โชทำงานอยู่นั้นเป็นตัวแทนจำหน่ายผลิตภัณฑ์เกี่ยวกับสัตว์เลี้ยง ต้องตระเวณตามร้านต่างๆ เพื่อที่จะเสนอสินค้าของบริษัทให้ทางร้านรับเป็นตัวแทนจำหน่าย

 

 

 

 

และโชกับมาซากิ ก็เจอกันที่นี่.........

 

 

 

 

 

 

 

"ไอบะคุงสวัสดีครับ วันนี้มาสายจัง" รุ่นน้องพนักงานในร้านกล่าวทักทายอย่างคุ้นเคย  

 

"หว....หวัดดีนิชิกี้" คาซึนาริก็ทักทายกลับไปอย่างคุ้นเคยเช่นกัน

 

"หา.... ปกติไอบะคุงไม่ได้เรียกผมแบบนี้ไม่ใช่เหรอ" หนุ่มหน้าคมเจ้าของชื่อเล่นนิชิกี้ หรือนิชิคิโด เรียวถามกลับอย่างสงสัย

 

"อ... เอ้อ นั่นสินะ หวัดดีนิชิคิโด.....คุง"

 

"ก็ไอบะเล่นเรียกผมแบบนี้ ผมล่ะกลัวชะมัด"

 

"กลัวอะไรเหรอ"

 

"มันทำให้ผมนึกถึงนิโนะมิยะคุงขึ้นมาน่ะสิ ..."

 

 

 

เอ๋.... คิดถึงฉันกันด้วยเหรอ นายยังไม่ลืมฉันใช่มั้ยนิชิกี้......

เราสนิทกันออกขนาดนั้น สนิทกันมากจนฉันยอมให้นายยืมเงินเลยนะ!!!

 

 

 

"ผมกลัวนิโนะมิยะคุงมาหลอกหลอน ตามทวงหนี้ถึงที่นี่น่ะ..... โอ๊ย!! เจ็บนะครับ ไอบะคุงทำอะไรผมน่ะ?!"

เรียวร้องลั่นโวยวายเพราะความเจ็บจากฝ่ามือของรุ่นพี่ที่ประทับบนศีรษะของเขาแรงๆ ก่อนที่ร่างสูงโปร่งจะเดินก้าวฉับๆไปยังล็อกเกอร์เก็บของแล้วสวมผ้ากันเปื้อนฟอร์มประจำร้านอย่างว่องไว

 

 

 

 

หนอย....  เจ้าบ้า ปากเสียนักนะ!!! แล้วฉันจะตามหลอกหลอนแกให้คืนหนึ่งหมื่นต่อหน้าหลุมฉันให้ได้!!!

 

 

 

.................

 

..........

 

......

 

 

 

 

"ไอบะซัง อาบน้ำให้นานะจังด้วยค่ะ" พนักงานสาวในร้านคนหนึ่งตะโกนเรียกพร้อมกับอุ้มเจ้าสี่ขาขนสีน้ำตาลตัวเล็กที่มาต่อคิวให้ทำความสะอาด แต่ก่อนที่จะวางไดร์เป่าผมแล้วเดินไปอุ้มเจ้านานะที่ว่านั้น....

 

"ไอบะคุงเป่าขนฮิเมะจังให้เสร็จก่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมจะอาบน้ำให้นานะจังเอง" เรียวก็ชิงคว้าเจ้าดัชชุนขนฟูไปเสียก่อน

 

"เดี๋ยวคาโต้ซังจะมารับในอีกสามชั่วโมงนะคะ" พนักงานสาวเปลี่ยนเป้าหมายมากำชับพนักงานหนุ่มร่างเล็กอีกคนที่รับอาสาแทน

 

 

 

 

 

รู้สึกว่าเจ้านิชิกี้กำลังแอบชอบเจ้าของนานะจังล่ะมั้ง.....  เวลามาอาบน้ำทีไร ก็ชิงแย่งจับไปอาบเองคนเดียวทุกที

 

เออ... แบบนี้ค่อยสบายหน่อย ก็ยังเหลือเจ้าสี่ขาอีกหลายตัวคอยให้อาบน้ำอยู่นี่เนอะ........

 

 

 

 

 

 

..........................................................

 

..................................

 

.................

 

 

 

 

"เอ้า!! เที่ยงแล้ว พวกนายไปพักได้"

 

"ครับ!!!"

 

 

สิ้นเสียงสั่งของผู้จัดการประจำร้าน เพื่อใช้เวลาให้คุ้มค่า ร่างบางก็รีบวิ่งรี่ออกไปทันที ไม่ทันสนใจเสียงเรียกของเรียวที่จะชวนไปกินข้าวด้วยกัน

 

 

ออกจากหลังร้าน เดินออกตรอกเล็กๆมายังถนนใหญ่ มุ่งตรงไปยังย่านการค้าที่อยู่ไม่ไกลนัก ประมาณ 5 นาทีก็เปิดประตูกระจกของร้านเข้าไปด้วยความคุ้นเคยแบบตอนที่ยังมีชีวิตอยู่

 

 

"อ้าว!! มาซากิ วันนี้คิดยังไงมากินถึงนี่ล่ะเนี่ย" เสียงเจ้าของร้านทักทายแขกผู้มาเยือนอย่างแปลกใจ

 

"เอาข้าวชุดแฮมเบอร์เกอร์เซ็ต 1 ชุดด่วนเลยล่ะจุน ฉันหิวข้าวแล้ววววว"

 

"ปกติสั่งเซ็ตไก่ทอดไม่ใช่เหรอนายน่ะ??"

 

"ก็ฉันจะกินแฮมเบอร์เกอร์อ่ะ นายเป็นพ่อครัวก็มีหน้าที่ทำไป อย่าพูดมากน่า!!!!"

 

 

 

หนุ่มสูงโปร่งเจ้าของร้านที่ถูกเรียกว่าจุน ขมวดคิ้วเข้มเป็นเงื่อนพิรอดกับเสียงเป็ดยานคางของคนรู้จักคนนี้ แค่คนรู้จักกัน ไม่ได้สนิทอะไรมากมาย แต่ทำไมกล้ามาออกคำสั่งกันล่ะนั่น!!!

 

 

แต่ความคิดนี้ก็เก็บไว้ในใจไม่ได้โพล่งไปทันหัวคิด ทำอาหารสั่งตามออเดอร์โดยดี...

ทนไว้.... ทนไว้ ..... นี่ลูกค้า ลูกค้าคือพระเจ้า..... ยังมีลูกค้าที่เรื่องมากแล้วงกกว่ามาซากิหลายร้อยเท่านัก แค่นี้จะเป็นไรไป

 

 

 

ว่าแล้วก็นึกถึงลูกค้าขี้งกคนนั้น จะไปสู้สุขคติรึเปล่าก็ไม่รู้......

ป่านนี้จะไปตามอาฆาตจองเวรคนติดเงินติดหนี้อยู่รึเปล่านะ???

 

 

 

"แฮมเบอร์เกอร์เซ็ตได้แล้วครับ....." พ่อครัวและเด็กเสิร์ฟที่รวมเป็นคนเดียวกันของร้านวางถาดอาหารบนโต๊ะให้แด่ลูกค้า มองลูกค้าคนเดียว ณ ขณะนี้คีบตะเกียบพลุ้ยข้าวเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย  ดวงตาคู่คมเริ่มเอะใจกับท่าทางการกินคุ้นๆแบบนี้ ก้มหน้าก้มตากินไม่ชวนใครคุยด้วย ซึ่งผิดวิสัยปกติของมาซากิช่างเจรจาที่ชอบกินไปชวนคุยไปยิ่งนัก........

 

 

 

 

ลางสังหรณ์บอกอะไรได้บางอย่าง........

 

 

 

 

จุนสังเกตมาซากิต่อไป.... จนกระทั่งลูกค้าคนนี้รวบตะเกียบหลังจากจัดการอาหารทั้งชุดเรียบแปล้

หันซ้ายแลขวา วันนี้ลูกค้าน้อยคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง เดินออกจากหลังเคาเตอร์ไปยังบริเวณโต๊ะนั่งของลูกค้า.....

 

 

 

 

ถ้าคาดว่าไม่ผิด เข้าใจว่ามาซากิคงต้องเป็นแบบที่คิดแน่ๆ......

 

 

 

"จุนจะเก็บจานแล้วเหรอ.... อ๊ะ!!" ไม่ปล่อยให้ถามต่อไป ร่างโปร่งจัดการประกบปากลูกค้าคนนี้ทันที มือขาวเชยคางขึ้น ลิ้นร้อนชิ้นรุกล้ำไม่ยั้ง ไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะตั้งตัวทันหรือไม่ ควานหารสหวานล้ำแม้อีกคนจะพยายามขัดขืน

พอจูบร้อนแรงสามารถพิสูจน์อะไรบางอย่างที่ต้องการรู้ได้แล้ว ก็ถอนริมฝีปากของตนออกมา.....

 

 

 

ตาคมเข้มจ้องตาคู่สวยลึก.... ลึกจนมั่นใจว่าสิ่งที่จุนคิดไม่ผิดแน่นอน....

 

 

 

"นายไม่ใช่มาซากิ...... แต่เป็นคาซึนาริใช่มั้ย??"

 

 

 

.

 

.

 

.

 

 

To be continue......

 

 

รู้นะว่าแอบอ่าน อ่านแล้วก็เม้นท์ด้วยนะจ๊ะ^^

Comment

Comment:

Tweet

This fact about this post is smashing! Thence students not have to create the <a href="http://topthesis.com">thesis writing</a> or just legal dissertation by their own, they could get your support.

#3 By IrwinAline (103.7.57.18|31.184.238.21) on 2012-06-08 15:05

ห๊ะ!! มัตสึโมโต้.. อะไร! อะไร!

อ...อะไร๊~!!! >[]<

//กรีดร้องโหยหวนกับฉากสุดท้าย...

คุณจุนรู้ได้ไงเนี่ย...cry

#2 By [ yuu e ] on 2009-03-16 11:51

แอบมาเม้นต์แล้ว 555+

จุนเก่งจริง ๆ ไหวตัวทันด้วยว่าไม่ใช่ไอบะ เอิ๊กกกก คาซึนาริชอบออกคำสั่ง

แอบชอบที่เรียกว่านิชิกี้ ขนลุกดี ^^;;
มีการแอบเอานานะไปอาบน้ำแทนด้วยแฮะ อันนี้มีแอบ ๆ คู่นี้ทุกเรื่องสินะ ^o^

เรื่องนี้ยาวขนาดไหนเนี่ย ?? รอตอนสามต่อไป sad smile

#1 By Poofu_GiRl on 2009-03-15 12:15