[SF] DRIVER [Ryo x Shige]

posted on 08 Mar 2009 16:57 by makochin in Nishikato, SF

Title: DRIVER
Cast: Ryo x Shige
Chapter: One shot
Author: makochin

 

.

 

.

 

.

 

.

.

 

.

 

.

 

.

 

 

 

ค่ำวันหนึ่งในช่วงต้นเดือนมีนาคม ก็เหมือนปกติทั่วๆไปนั่นแหละ ครอบครัวคาโต้พร้อมหน้าทั้งสามคนกำลังรับประทานอาหารค่ำไป ดูโทรทัศน์ไปเช่นเคย....

 

 

"ไม่ไหวเนอะ ทำไมเดี๋ยวนี้เรื่องพรรค์นี้มันมากขึ้นๆทุกวันน้า....." คุณนายคาโต้ออกความเห็นเกี่ยวกับข่าวฆ่าชิงทรัพย์ที่ฉายบนจอโทรทัศน์พลางถอนหายใจ 

"เป็นผู้ชายตัวคนเดียวก็น่ากลัวนะเนี่ย ชิเงอากิกลับบ้านดึกบ่อยๆ ระวังตัวด้วยนะลูก"

 

 

"ครับแม่ๆ อย่างผมคงไม่มีใครทำอะไรง่ายๆหรอก" ลูกชายคนเดียวของคุณนายคาโต้หัวเราะร่วน คงไม่เกิดอะไรแบบนี้ขึ้นมาง่ายๆหรอก ก็มีคนมาส่งที่บ้านประจำอยู่แล้วเวลาทำงานกลับบ้านดึกน่ะสิ ^^

 

 

 

"เมื่อเวลา 15.30 นาที มีอุบัติเหตุรถชนเกิดขึ้นบนทางหลวงหมาย 1 เขตรปปงหงิ ผู้ขับชนคือนายนิชิคิโด เรียว ไอดอลชื่อดังแห่งวงนิวส์ ขับชนท้ายรถของหญิงชราวัย 60 ปี สะกิดท้ายเพียงเล็กน้อย และเกิดรถติดเป็นแถวยาวบนทางหลวงดังกล่าว ผู้เสียหายได้รับบาดเข็บเพียงแค่คอเคล็ดเท่านั้น....."

 

 

"เอ๊... นั่นนิชิคิโดคุงไม่ใช่เหรอ จะเป็นอะไรรึเปล่าเนี่ย....." ว่าแล้วคุณนายคาโต้ก็หันไปหาลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเพื่อถามความเห็น แค่ปรากฎว่าลูกชายหายสาปสูญไปจากโต๊ะรับประทานอาหารเสียแล้ว.....

 

 

 

 

ว่าแล้วคุณแม่ก็อมยิ้ม..... เพราะรู้ดีว่าลูกชายหายไปทำอะไร.....

 

 

 

.

 

.

 

.

 

 

 

 

Trrrrrr... Trrrrrrr

 

 

 

 

"ฮัลโหล"

 

"นิชิคิโดคุงเป็นอะไรมากมั้ย?" แค่ได้ยินเสียงจากลำโพงโทรศัพท์ก็รับรู้ได้ว่าปลายสายเป็นห่วงมากขนาดไหน

 

"นายดูข่าวแล้วเหรอ..."

 

"อืม... เมื้อกี้น่ะแหละ ฉันกำลังกินข้าวแล้วดูข่าวไปด้วย เลยเห็นพอดี..."

 

"งั้นเหรอ......"

 

"นิชิคิโดคุงยังไม่ตอบเลยนะว่าตกลงเป็นอะไรรึเปล่าน่ะ"

 

"ฉันน่ะไม่เป็นอะไรหรอก แต่ว่า......."

 

"แต่อะไร?"

 

"ก็แค่โดนบริษัทสั่งห้ามขับรถ 6 เดือนแค่นั้นเอง" เรียวตอบเสียงเรียบเหมือนไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นทั้งสิ้น

 

"จริงเหรอ....."

 

"แล้วก็.... ที่นัดว่าจะไปขับรถเล่นกันวันมะรืนนี้น่ะ เอาเป็นว่ายกเลิกนัดนะ" เสียงเข้มชิงอธิบายเสียก่อนเพราะรู้ว่าชิเงอากิต้องการจะถามอะไรต่อ

 

"ไม่เห็นเป็นไรเลย... ให้ฉันขับแทนก็ได้นี่....."

 

"ช่างเหอะ เอาเป็นว่าฉันไม่ไปแล้ว แค่นี้นะ"

 

 

 

 

ปล่อยให้ชิเงอากิถือเครื่องโทรศัพท์ค้างไว้อย่างงงๆแบบนั้นแหละ

และชิเงอากิก็รู้ดี ว่าคนรักของเขาต้องการจะทำอะไรในตอนนี้............ เลยไม่ได้โทรกลับไปอีกครั้ง

 

 

.

 

.

 

.

 

.

 

 

[2 วันถัดมา...... ]

 

 

"แล้วใจคอนายจะไม่ออกไปไหนเลยรึไง" ยามะพีเพื่อนสนิทตัวใหญ่กว่าถามเสียงขรม พิงหลังแผ่นใหญ่กับประตูห้องนอน พลางมองเพื่อนรักตัวเล็กกว่าที่กำลังใช้โน๊ตบุ๊คส่วนตัวท่องโลกกว้างบนโซฟาเบดสีขาว

 

"ก็เซ็งน่ะสิ" สีหน้าคนตอบก็บ่งได้เลยว่าเซ็งสมเสียงจริงๆ

 

"ฉันว่ามีคนเซ็งกว่านายนะ....." เพื่อนหน้าหล่อยักคิ้ว

"เพราะเรื่องแค่นี้เนี่ยทำให้นายต้องยกเลิกนัดกับชิเงะเชียว??"

 

"นายไม่ได้เป็นฉันก็ไม่เข้าใจหรอก"

 

"คร๊าบบบบ พ่อคุณนิชิคิโดคนเข้าใจยากม๊ากมากกกกกก" ยามะพีลากเสียงเป็ดยาว ส่ายหน้าระอาๆ

ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ว่าเพื่อนคนจริงจังรู้สึกผิดกับอุบัติเหตุครั้งนี้มากแค่ไหน ไม่ต้องอ่านไดอารี่เจเว็บของเจ้าตัวก็รู้อยู่แล้ว

 

 

 

 

แต่เพียงไม่เข้าใจว่า  ถึงกับต้องยกเลิกนัดกับแฟนเชียวเหรอ.......???

 

 

 

 

Mail dayo! Mail dayo!

 

 

เรียวเหลือบไปมองโทรศัพท์ที่วางไว้บนโต๊ะกาแฟตัวเตี้ย

 

พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา

 

ชิเงะเมล์มาหาเขาจริงๆด้วย.......

 

 

 

ตาคู่คมโศกเปิดฝาพับโทรศัพท์ อ่านตัวอักษรที่ปรากฏบนหน้าจอ.....

 

 

 

 

[b]ตอนนี้อยู่หน้าห้องนิชิคิโดคุงแล้ว เปิดประตูให้หน่อยสิ[/b]

 

 

 

"จากชิเงะล่ะสิ... สงสัยเป็นห่วงมาก"

 

"เงียบไปเลยไอ้พี!!"

 

 

 

 

ร่างแกร่งยันกายจากเบาะนุ่ม ลุกขึ้นมาเปิดประตูห้องตามคำสั่ง

 

 

 

 

"นิชิคิโดคุง ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเดี๋ยวนี้"

 

"ห๊ะ!!!?"

 

"ถ้าไม่เปลี่ยนภายใน 3 นาที ฉันจะขอยึดกีตาร์พวกนี้เป็นตัวประกัน" ร่างบางเดินเข้ามาหน้าตาเฉยประหนึ่งเป็นเจ้าของห้องเข้ามาตรงบริเวณมุมห้องที่มีเครื่องสายราคาแพงตั้งโชว์ไว้หลายตัว

"นับหนึ่ง สอง สาม สี่......."

 

"เรื่องอะไรนายต้องมาสั่งฉันด้วยล่ะ?!"

 

"ไม่ไปเปลี่ยนเดี๋ยวจะเอาเจ้าพวกนี้โยนลงหน้าต่างละน้า~" ไม่ใช่แค่ปากว่าแต่ทำจริง!!

ชิเงอากิหยิบกีตาร์ตัวที่แพงที่สุดในบรรดาทั้งหมดแล้วเดินไปที่หน้าต่างตามที่พูดไว้

 

"ก....ก็ได้" เรียวเดินฉุนเฉียวเข้าห้องนอนไปอย่างโดยดี กีตาร์สุดรักตัวหนึ่งของเขาราคาไม่ใช่น้อยๆ

แต่เหตุผลที่ฉุนยิ่งกว่านั้นเพราะเขาไม่เคยโดนแฟนสั่งแบบนี้มาก่อน!!!!

 

 

 

ยามะพิอมยิ้มกับการกระทำของรุ่นน้องร่วมวงต่อเพื่อนสนิท ถึงปกติก็รู้ว่าคู่นี้เขาคบกันอยู่นั้น

แต่ปกติอยู่กับเรียวมักจะโดนแกล้งโน่นแกล้งนี่ประจำ เห็นเรียวที่ใครๆ ต่างก็เกรงกลัวหงอกับแฟนที่ปกติจะหงิมๆมากกว่าเป็นครั้งนั้น.......

 

 

คนหล่อกลั้นหัวเราะไม่อยู่ครับ!!!

 

 

"ฉันกลับก่อนดีกว่า สองวันนี้เห็นเรียวจังเครียดมาทั้งวัน ฝากด้วยนะชิเงะ!!!"

 

 

 

 

.

 

.

 

.

 

 

 

รถเก๋งสีบรอนซ์เงินคันสวยมุ่งหน้าออกสู่นอกเมืองที่บรรยากาศดี แต่ในรถนั้นบรรยากาศไม่ดีผิดกับจุดมุ่งหมายที่จะไป ดวงตาคู่คมนั่งเท้าแขนกับขอบกระจกรถฝั่งข้างคนขับ ใบหน้าออกอาการเซ็งอย่างเห็นได้ชัด

 

 

 

 

..........อารมณ์นี้ไม่อยากออกไปไหนทั้งนั้น แต่เจ้านี่มีสิทธิ์อะไรมาบังคับฉันล่ะ??......

 

 

 

..........ทั้งๆที่ปกติผู้น้อยมักจะต้องเกรงกลัวผู้ใหญ่ไม่ใช่เรอะ??!!!..........

 

 

 

......ตอนนี้ฉันไม่อยากยุ่งอะไรเกี่ยวกับรถหรอกนะ......

 

 

 

 

 

"นิชิคิโดคุง ไม่ฟังเพลงหน่อยเหรอ?? ในรถนี้มีเพลงของไซโต้ซังด้วยนะ"

 

"นี่รถนาย นายเป็นคนขับ อยากจะฟังอะไรก็ฟังไปเถอะ"

 

 

ชิเงอากิไม่ได้ตอบอะไร แต่ก็เปิดเพลงโปรดของตัวเองให้ดังขึ้นแล้วก็ร้องคลอตามไปด้วย

สารพัดเพลงฮิตจากโอเรกอนชาร์ตและบิลบอร์ดก็ไหลออกมาตามลำโพง รวมทั้ง......

 

 

 

"Kanashimi ya Nayamigoto wa
Sukunakarazu Darenidemo Aru mitai"

 

 

"เฮ้ย!!! นายมีเพลงนี้ด้วยเหรอ??!!" เจ้าของเพลงหน้าตาเลิกลั่ก มองเจ้าของรถที่ขับรถไปพลางฮัมเพลงตามอย่างอารมณ์ดี แถมพยายามจะ(แกล้ง)เลียนแบบเทคนิคการร้องเขาอีกต่างหาก

 

"อ้าว!! กำลังฟังอยู่ดีๆ จะเปลี่ยนทำไมล่ะ"

 

"ร้องก็สู้ฉันไม่ได้ ยังจะพยายามร้องตามอีก เปลี่ยนเพลงเถอะ" เจ้าของเพลง Wahahah รีบร้อนเปลี่ยนเป็นเพลงถัดไป (ซึ่งเป็นเพลงอะไรก็ไม่รู้) เบนหน้าหลบสายตาคู่สวยของคนรักที่ชอบมองมาที่ตนไม่ให้เห็นหน้าตาเลิกลั่ก

 

 

 

พอเมื่อได้ยินเพลงถัดไปของวงสุดโปรด Red hot chili peppers ก็แหกปากร้องเพลงลั่นรถแข่งกับเสียงกลองและเบสหนักๆแบบไม่เกรงใจเจ้าของ พอคุณเจ้าของรถเห็นผู้โดยสารที่นั่งข้างๆอารมณ์ดีขึ้นก็ไม่ได้ไปขัดจังหวะอะไร และก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มตามไปด้วย

 

"นิชิคิโดคุงอารมณ์ดีขึ้นแล้ว ดีจังเลย....."

 

"ป.... เปล่าซักหน่อย" พอถูกทักเรียก็กลับมาเงียบกริบหยุดร้องเพลงไปซะอย่างนั้น

 

"ก็สองวันที่ผ่านมาเห็นนิชิคิโดคุงเครียดกับเรื่องที่เกิดขึ้นมากเลย....."  

 

".............."

 

 

 

ผู้โดยสารหน้าหล่อคมลอบยิ้มบางๆ

ถึงสองวันที่ผ่านมานายจะไม่ได้โทรมาหาฉัน นายก็รู้สินะว่าฉันรู้สึกอย่างไร........

 

 

 

"ฉันว่าจะ..... เลิกขับรถไปตลอดชีวิต"

 

"ทำไมล่ะ?"

 

"ถ้าเรื่องมันเกิดมาแล้วครั้งนึง ครั้งที่สอง สาม สี่มันก็จะตามมา ไม่รู้ว่ามันจะร้ายแรงกว่าเดิมหรือเปล่า

แต่ที่แน่ๆ ฉันไม่อยากจะให้มันเกิด ไม่อยากจะรู้สึกผิดแบบนี้อีก....."

 

 

ความอัดอั้นตันใจของเรียวได้ถูกระบายออกมาจากปากบางได้รูป 

อาจจะฟังดูงี่เง่าไปบ้างกับแค่อุบัติเหตุเล็กๆน้อยๆที่เกิดขึ้นกับใครๆก็ได้ แต่เรียวก็คิดแบบนี้จริงๆ

 

 

 "ถ้านิชิคิโดคุงจะไม่ขับรถ งั้นให้ฉันขับรถไปรับไปส่งแทนให้สิ"

 

 

คิ้วเข้มเลิกขึ้น ตาคมเบิกโตขึ้นนิดหน่อยกับคำพูดที่ไม่คาดคิดว่าจะได้ยิน

 

 

"ก็ก่อนหน้านี้ นิชิคิโดคุงก็ขับรถมาส่งฉันที่บ้านตลอด แล้วกลับกัน.....

ทำไมฉันจะขับรถไปส่งแทนให้บ้างไม่ได้ล่ะ??"

 

 

".....ชิเงะ...."

 

 

 

"หรือเวลาจะออกไปกับอาคานิชิคุงหรือยามะชิตะคุง ก็ให้สองคนนั้นมารับก็ได้

เรียวคุงถึงจะถูกสั่งห้ามขับรถ แต่ก็ออกไปไหนๆได้นะ ไม่ได้มีตัวคนเดียวซักหน่อย"

 

 

 

 

........ที่นายมารับฉัน นายอยากจะให้ฉันอารมณ์ดีขึ้นงั้นเหรอ?........

 

 

 

 

"ไม่รู้สิ..... ให้นายมาขับรถให้ฉันมันรู้สึกแปลกๆยังไงไม่รู้

ฉันกลัวว่าฉันคงไม่ได้ถึงบ้านแน่ๆถ้าให้นายขับน่ะสิ....."

 

 

"นิชิคิโดคุงใจร้าย!!! ฉันสอบใบขับขี่ได้ตั้งนานแล้วนะ!!!!"

 

 

 

เหมือนเป็นโรคจิตส่วนตัวแต่ไหนแต่ไร ถ้าได้เห็นชิเงอากิหน้ามุ่ยๆ ตะโกนโวยวายแสดงอาการไม่พอใจแล้วล่ะก็จะอารมณ์ดีขึ้นมาทันใด ไม่งั้นคงจะได้นอนหลับไม่สนิทแหงๆ

 

 

 

"แต่ก็..... ขอบใจนะชิเงะ"

 

 

ชิเงอากิไม่ได้พูดตอบรับอะไร มองถนนทำหน้าที่คนขับที่ดีต่อไป

จนกระทั่งขับรถมาถึงสี่แยก ก็หยุดรถตามสัญญาณไฟจราจรสีแดงที่เพิ่งสว่างขึ้นมา.....

 

 

 

 "ตอนเช้านายรีบออกจากบ้านมารึเปล่าเนี่ยชิเงะ ข้าวยังติดอยู่ข้างแก้มอยู่เลย"

 

"เอ๋?! จริงเหรอ" มิวายตกใจ พยายามใช้มือบางคลำๆข้างแก้มนิ่มหาเม็ดข้าวที่ว่า

 

"มานี่ๆ เดี๋ยวฉันหยิบให้ดีกว่า เสียเวลาจริงๆ"

 

 

ใบหน้าสวยจึงหัามาหาคนสั่งทันที แต่สิ่งแรกที่สัมผัสใบหน้าไม่ใช่มือใหญ่อย่างที่คิดไว้ และก็ไม่ใช่ใบหน้าที่โดนสัมผัสด้วย แต่กลับเป็นริมผีปากของเรียวที่ประทับบนกลับปากสีสดของตนแทน มือใหญ่ของเรียวค่อยๆเชยคางมนเพื่อจะได้จูบได้ถนัดถนี่ยิ่งขึ้น คนเริ่มก่อนถอนจุมพิตออกมาก่อน แล้วยิ้มให้กับชิเงอากิแบบที่เรียกกันว่า.... เจ้าเล่ห์

 

 

 

"นายบอกว่าจะขับรถไปรับไปส่งฉันใช่มั้ย? ตอนนี้ฉันอยากกลับบ้านที่โอซาก้า

ขับไปส่งที่โน่นให้หน่อยสิ"

 

 

"นิชิคิโดคุง!!!!!!"

 

 

 

 

 

 

.

 

.

 

.

 

.

 

จบจ้า - -"

 

*********

 

สารภาพก่อนเลยว่า ตัวเองไม่ถนัดเขียนแนวกุ๊กกิ๊กๆ น่ารักเป็นอย่างยิ่ง

แต่เนื่องจากมีคนบอกว่าอยากอ่านอะไรน่ารักๆ อ่ะจัดให้ค่ะ.... แต่จะน่ารักสมใจรึเปล่าก็อีกเรื่อง 555+

ทว่าตอนเขียนก็สนุกมากเลยตอนนี้  

 

 

 

คนเขียนแอบมีความคิดว่าอยากรวมเล่มค่ะ แต่เป็นรวมฟิคสั้นเรียวชิเงะนะคะ คิดว่าเขียนให้ได้ครบ 8 เรื่องแล้วจะรวมเล่ม

 

 

 

ว่าแต่มีใครสนใจบ้างเนี่ย 555+

 

 

 

เขียนคู่ไหนไม่สนุกเท่าเรียวชิเงะแล้วล่ะ จริงๆนะ

Comment

Comment:

Tweet

เป็นแนวกุ๊กกิ๊กแบบแอบขม ๆ ปนพริกไทยนะคะเนี่ย ^^
ชอบเวลาคู่นี้ทะเลาะกันน่ารักกกกเป็นพิเศษ

ข่าวนี้ตอนรู้ก็ตกใจเหมือนกัน แต่เฮียไม่เป็นอะไรเลย - -* เทพมากค่ะ แต่ไปชนชาวบ้านเขา

#2 By Poofu_GiRl on 2009-03-26 11:47

พี่คะ ชอบค่ะเรื่องเรียวกับชิเงะ
เขียนมาอีกเยอะๆนะคะ
มันเขินค่ะ แบบว่ามันเหมือนจริง
555+ ตลกตรงร่างบาง แต่ในความจริงนั้นไซร้ควรจะเป็นร่างบวมมากกว่า^OOOOO^
ถ้าพี่รวมเล่ม หนูสนใจค่ะ555+

#1 By Screen (124.121.98.178) on 2009-03-22 00:04