Title : อยากจะบอกเธอมาตลอด...... #1
Author : makochin
Cast: ShoxKazunari ShoxMasaki
Rate: PG-13
x-post @ arashificblog

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -


.

.

.



“อ...... อือ........”

ร่างเล็กที่นอนสลบไสลบนพื้นหินเย็นยะเยียบ ค่อยๆลืมตาขึ้นมาช้าๆ ฝ่าผื่นกับอาการปวดหัวหนักอึ้ง
และดวงตาคู่เล็กก็เบิกโพลงตื่นเต็มๆดวง เมื่อเห็นสภาพโดยรอบชัดแจ่มแจ้ง



“ที่นี่ที่ไหนอ่ะ.....?” เสียงเล็กแทรกบรรยากาศเงียบงันขึ้นมา เปลี่ยนอิริยาบถจากท่านอน มือเล็กค่อยๆยันกายเปลี่ยนเป็นท่านั่งแทน กวาดสายตาไปโดยรอบ….


ขณะนี้ตัวเองกำลังนั่งอยู่ในที่ๆหนึ่งไร้ซึ่งต้นไม้ ไร้ซึ่งผู้คน มีแต่เสาหินตั้งตระหง่านเต็มไปหมด ท้องฟ้าโดยรอบเป็นสีเทาครึมไร้แสงตะวันสาดส่อง ยิ่งทำให้หนาวจับใจ


“แล้วฉันจะกลับบ้านยังไงเนี่ย........”


“กลับไม่ได้หรอก!!!”


“ใครน่ะ?”


“เจ้าคือ.... นิโนะมิยะ คาซึนาริสินะ” ชื่อของคนตัวเล็กถูกเรียกโดยชายหนุ่มที่ส่วนสูงไม่ต่างกันเท่าไหร่นัก แต่เครื่องแต่งกายที่สวมใส่นั้นคนละเรื่องโดยสิ้นเชิง คาซึนาริอยู่ในชุดที่มนุษย์ทั่วไปสวมใส่ ส่วนชายหนุ่มอีกคนอยู่ในชุดคลุมยาวสีดำปกปิดมิดทั้งตัว โผล่มาเพียงแต่ใบหน้ากลมๆเท่านั้น


“ทำไมนายแต่งคอสเพลย์เหมือนในเกมเลยล่ะ?? นายปกติเปล่าเนี่ย?”


“ข้าไม่ได้แต่งคอสเพลย์เฟ้ย!!!!??? ข้าชื่อโอโนะ โอโนะ ซาโตชิ เป็นผู้เฝ้าประตูทางสามแพร่งแห่งนี้”


“ทางสามแพร่ง.... บ้ารึเปล่าแกน่ะ?” คิ้วคู่เล็กผูกเป็นปมยุ่งเหยิง แต่งตัวก็ประหลาด ยังจะพูดจาประหลาดๆด้วยอีก นี่กรูอยู่ในโรงพยาบาลบ้ารึไง.....


“ไม่ช๊ายยยยยยยย!!!!” คนที่เรียกว่าผู้เฝ้าปากทางนั้นโวยวาย มาดเก๊กขรึมทำเท่ห์เมื่อตะกี้หายไปหมดสิ้น
“ข้าไม่ได้บ้า ข้าเป็นคนเฝ้าจริงๆนะ ไม่เชื่อถามท่านพญายมทาคิซาว่าได้เลยเอ้า!!”

“เพ้อเจ้อ.... ปล่อยฉันไปซักที ฉันจะกลับบ้าน”

“เจ้าจะว่าอะไรข้าก็ช่าง... แต่ข้าขอบอกเจ้าไว้ก่อนนะว่า ตอนนี้น่ะเจ้าตายไปแล้ว”

คาซึนารินิ่งกึก “ต.... ตาย ฉันน่ะเหรอ ตายไปแล้วน่ะ??”


“ใช่.....” ผู้เฝ้าประตูพยักหน้ากลมๆ ขึ้นลงพร้อมเก๊กให้ดูทรงภูมิ
“เจ้าตายแบบไม่รู้ตัว พูดง่ายๆก็คือโดนคนอื่นฆ่าหรือทำให้เสียชีวิตเนี่ยแหละ อย่างกรณีของเจ้าก็โดนรถชนมา...”

“ฉันน่ะเหรอ โดนรถชนตาย?”

“ถูกต้อง... จริงๆแล้วน่ะ เจ้าจะต้องขึ้นสวรรค์ ลงนรก หรือไปเกิดใหม่ก็แล้วแต่กรรมของเจ้าที่ทำมาในชาติภพนี้ แต่ในกรณีของเจ้าอย่างนี้น่ะ ก็คือตอนที่เจ้าตายโดยไม่รู้ตัว เจ้ายังมีห่วงอยู่..... เลยไปชดใช้กรรมไม่ได้”

“จำได้ว่าก่อนฉันจะหลับไป.... ฉันรีบไปหาโชที่โรงพยาบาลนี่นา.....”

“นั่นแหละ.... ห่วงของเจ้าก็คือ ผู้ชายที่ชื่อ ซากุไร โชใช่มั้ย” ไม่ใช่เพียงแค่พูด แต่ซาโตชิก็ดีดนิ้วดังเป๊าะ
ก็มีภาพปรากฏออกมาระหว่างเสาหินสีเทาสองเสา เป็นรูปผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาคนหนึ่งในชุดสูทดำทั้งตัว รายล้อมด้วยผู้คนทั้งชายหญิงหลายวัยที่สวมชุดดำเหมือนๆกัน


“นั่นมัน.... ในวัดแถวๆบ้านเกิดฉันนี่ พ่อกับแม่.... และก็รูปฉัน....”


“นั่นแหละ.... งานศพของเจ้า”


“ม..... ไม่จริง.....” คาซึนาริพูดเสียงเบาพลางเข่าอ่อนแทบทรุดลงไปกับพื้นหิน ใบหน้าน่ารักก้มมองพ้น ไม่นานนักก็มีหยดน้ำรินจากหน่วยตาคู่เล็กร่วงเผลาะๆกระทบพื้น

“นี่แหละคือเรื่องจริง.... ถึงไม่ตายวันนี้ ซักวันวันนั้นของเจ้าก็ต้องมาถึงอยู่ดี” ซาโตชิเดินเข้าไปลูบแผ่นหลังบางๆปลอบประโลมเพื่อให้คาซึนาริยอมรับกับเรื่องจริงที่ไม่อยากจะเชื่อ


“ตายฉันไม่กลัวหรอก!! ฉันซื้อเกมมาดองไว้หลายแผ่นยังไม่ได้เล่น บอสด่านสุดท้ายก็ยังเคลียร์ไม่จบ ตังค์ที่เจ้านิชิกี้ติด 1 หมื่นเยนไว้ก็ยังไม่ได้รับคืน ไหนมัตสึจุนสัญญาว่าจะเลี้ยงอาหารจีนสุดหรูฟูลคอร์สให้...... ” เสียงเล็กโวยวายลั่น ซาโตชิสะดุ้งโหยง เมื่อกี้ยังร้องไห้ซึมๆน่าสงสารอยู่เลย ไหงกลายเป็นคนละเรื่องแบบนี้เนี่ย - -“


“แล้วก็..... ฉันยังไม่ได้...... บอกว่ารักกับโชเลย” เสียงเล็กอ่อนลงไปมาก เมื่อพูดถึงชื่อชายคนนี้......

“เจ้าหมายถึง หนุ่มรูปงามที่ชื่อซากุไร โชใช่รึเปล่า? คนที่เจ้าจะรีบแจ้นไปหาตอนยังมีชีวิตอยู่น่ะ”

“ใช่”

“แต่ชายผู้นั้น มีคนรักนามว่าไอบะ มาซากิอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ” ซาโตชิจ้องไปยังภาพอีกมิติที่ตัวเองสร้างมา ผู้ชายร่างโปร่ง ใบหน้าหวานสวยหยดราวกับผู้หญิงไม่ปานยืนเคียงข้างชายหนุ่มซากุไรที่ว่า

“ฉันรู้น่า.... มาซากิจังเขาเป็นแฟนโช รักกันดีจะตาย” คาซึนาริหน้าสลด เจ็บแปลบในหัวใจยามที่ต้องพูดถึงเรื่องๆนี้ทุกครา เพื่อนร่วมงานของตัวเองดันได้คบกับเพื่อนสนิทที่ตัวเองแอบรักมาตลอด แล้วแถมตัวเองจำเป็นต้องเป็นพ่อสื่อให้สองคนนี้อีกด้วย.....

“แล้วทำไมยังอยากบอกรักเขาคนนั้นอีก ทั้งๆที่รู้ว่าเจ้าต้องผิดหวังน่ะ ถึงจะสมหวัง แต่ตอนนี้เจ้าก็ไม่สามารถครองรักกับชายหนุ่มนามซากุไรอะไรนั่นได้อีกแล้วนะ?”

“ไม่รู้สิ.... ” ใบหน้าเล็กยิ้มจางๆหัวเราะแค่นให้กับทูตร่างมนุษย์ชุดดำ
“รู้แต่ว่าถ้าไม่บอกออกไป... ฉันคงเสียใจจนวันตาย ถึงตอนนี้ฉันจะตายแล้วก็เถอะนะ ฮะๆๆๆ”






“ถึงรู้ว่าจะต้องผิดหวัง แต่ฉันก็อยากรู้ว่าโชคิดอย่างไรกับฉัน”




ซาโตชินิ่งเงียบ มองมนุษย์หมดอายุขัยที่กำลังแหงนหน้ามองท้องฟ้าเทาทะมึน
เขากำลังรับรู้ได้.... ว่านิโนะมิยะ คาซึนาริผู้นี้ รักซากุไร โชด้วยใจจริง......



“ถ้าอย่างนั้นเจ้าเอาแบบนี้ก็แล้วกัน มีเพียงผู้ที่ตายโดยไม่รู้ตัว แล้วกำลังคิดคำนึงถึงใครอยู่นั้น เจ้าจัดอยู่ในวิญญาณประเภทนี้มิอย่างนั้นเจ้าคงไม่ได้เจอกับข้าหรอก.....”


“..............................”


“ข้าให้ข้อเสนอกับเจ้า เจ้าสามารถกลับไปอยู่ในโลกมนุษย์ภายในสามวัน แต่ไม่ได้อยู่ในกายหยาบของเจ้าหรอก”

“แล้วฉันจะได้ไปอยู่ในรูปแบบไหนล่ะ?”

“ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน จะเป็นคน สุนัข แมว ปลาทอง หรือลิงข้าไม่รู้หรอก รู้แต่เพียงว่ากายหยาบที่เจ้าได้ไปอยู่นั้น จะต้องเป็นสิ่งที่ใกล้ชิดกับคนที่เจ้าใฝ่ปรารถนาที่สุด เจ้ายอมรับได้หรือไม่”

“จะให้ฉันเป็นอะไร ขอให้ฉันได้อยู่ใกล้ๆโชก็พอ!!!!!”

“งั้นก็ได้.... ตกลงตามนี้ เจ้าจะได้ลงไปอยู่บนโลกมนุษย์ 3 วัน พอครบสามวัน เจ้าต้องกลับมายังที่ประตูแห่งนี้แล้วต้องชดใช้กรรมตามปกติ เข้าใจไหม??”


“ตกลง!!!” คาซึนาริรับเสียงหนักแน่น ใบหน้ามุ่งมั่นเต็มเปี่ยม




"สองหนึ่งสอง สองสองสี่ สองสามหก....."

พร้อมกันนั้น ซาโตชิก็เริ่มร่ายคาถา ก่อนที่จะมีลำแสงสีขาวเข้มทะลุพื้นแผ่นหินพุ่งสู่ท้องนภา
และร่างเล็กของคาซึนาริ ก็กลืนหายไปกับลำแสงนั้น........


.

.

.

.

.



อือ..... ปวดหัวอีกแล้ว


หนักหัวจัง..........


หมอนนุ่มๆ เตียงนิ่มๆ..........


อ้อมกอดแกร่งอุ่นๆ..........



อา...... เราอยู่บนโลกมนุษย์แล้วสินะ.........





“งืม..... นอนดิ้นจังนายเนี่ย” เสียงทุ้มเข้มคุ้นหูดังขึ้นพร้อมกับอ้อมกอดที่กระชับกว่าเดิม
คาซึนาริค่อยๆลืมตาขึ้น ก็พบกับภาพแรกของการกลับมามิติโลกมนุษย์อีกครั้ง


ชายหนุ่มหน้าคมท่อนบนเปลือยเปล่า ใบหน้าหลับตาพริ้มซุกอยู่บนอกบางๆ พลางเบียดถูไปมาอีกด้วย.....
สองร่างภายใต้ผ้าห่มผืนหนา ร่างนึงเป็นคนที่หัวใจใฝ่ปรารถนามาตลอด ส่วนอีกร่าง(ที่ตัวเองได้สิงอยู่นั้น) ท่าทางคงจะเป็นคนรักของชายผู้นี้......


“มาซากิ ตื่นเร็วจังนะ........”






ภาพแรกที่พบเห็น.... แทบทำให้หัวใจหยุดเต้น

โชที่รักมาตลอด กำลังอยู่ข้างๆตัวเอง

เขาได้กลับมาอยู่ในร่างของมาซากิคนรักของโชเหรอเนี่ย!!???




.

.

.



โปรดติดตามตอนต่อไป.......
-----------
สอบอยู่ก็ยังไม่เข็ด เข็นเรื่องใหม่มาลงจนได้ 5555555555555555555+
อ่านแล้วก็เม้นท์กันด้วยเน้อ..... เดี๋ยวสอบเสร็จมาแต่งต่อนะจ๊ะ
(กึมๆกะอาราชิต่อไป... เดี๋ยวจะกลับไปแต่งฟิคนิชิคาโต้แน่ๆค่ะ ยังไม่ลืมกำพืดตัวเองหรอกนะ)

Comment

Comment:

Tweet

กรีดร้องพี่โชเป็นแฟนกับไอบะ T________________T

นิโนะขาสู้ ๆ นะคะ ระยะเวลาสามวันทำให้พี่โชลืมไอบะไปเลย...

ชายหนุ่มหน้าคมท่อนบนเปลือยเปล่า ใบหน้าหลับตาพริ้มซุกอยู่บนอกบางๆ << นึกถึงหน้าปกแม๊กสักเล่มเมื่อเร็ว ๆ นี้ที่พี่โชขึ้นปกมันเซ็กซี่มากค่ะ...

แล้วคนเขียนก็จะทรมานชะตากรรมนิโนมี่ต่อไป

#2 By Poofu_GiRl on 2009-02-23 16:44

โธ่... กรรมเวรมีจริง..

เอาใจช่วยคาซึนาริ..แล้วแบบนี้จะทำยังไงล่ะเนี่ยโนะมี่...

#1 By [ yuu e ] on 2009-02-23 15:10