[SF] For Valentine day [Sho x Kazunari]

posted on 13 Feb 2009 23:54 by makochin in SF, ShoNino

เรื่องนี้ เป็นภาคต่อของเรื่อง "ก็แค่เพื่อน (แก้เหงา)" นะคะ (และยังเป็นภาคเดียวกับ "ใจอ่อน... อ่อนใจ" ด้วย)



ขอให้สนุกกับการอ่านนะคะ โดโซะ!!
 

 

 

 

Title : For Valentine's Day
Author : makochin
Cast: ShoxKazunari
Rate: PG-13
X-Post @ arashificblog


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 





 






อากาศในเดือนกุมภาพันธ์แสนจะหนาวเหน็บ บวกกับเม็ดฝนที่แปลงสภาพเป็นหิมะแล้วยิ่งเย็นยะเยือกไปถึงขั้วหัวใจ ยิ่งหากใครขาดคนข้างกายแล้วล่ะก็แทบจะไม่อยากมีชีวิตอยู่เลยก็เป็นได้



ร่างเล็กในเสื้อโค้ทสีน้ำตาลอ่อนบวกด้วยผ้าไหมพรมที่พันคอสีเบจเข้ากันเด่นเตร็จเตร่ไปเรื่อยๆอยู่แถวย่านการค้าใกล้ๆที่อยู่อาศัยยามมืดค่ำ ซึ่งหากไม่ได้นัดกับใครคนไหนไว้นี่ก็จะเป็นกิจวัตรประจำวันที่ชินเป็นนิสัยไปแล้ว





.........กลับบ้านไปก็ไม่มีใครอยู่ จะกลับไปทำไม.....




ดวงตาคู่เล็กมองรอบๆสองข้างทางที่หน้าร้านเป็นจัดดิสเพลย์ประดับประดาไฟสวยงาม และองค์ประกอบหลักมักจะมีกามเทพยิงศรตัวน้อย ของหวานสีน้ำตาลที่หลายๆคนชื่นชอบ และหัวใจสีแดงสดเต็มไปหมดประมาณสองสัปดาห์ได้แล้ว ยิ่งร้านขายขนมก็จะมีสาวๆมายืนออกันหน้าร้านอยู่แน่นเป็นพิเศษ



วันพรุ่งนี้ก็วาเลนไทน์แล้วสินะ......



วันที่ 14 กุมภา มันก็วันหนึ่งในปฏิทินไม่ใช่เหรอ แถมไม่ใช่วันหยุดยังต้องไปทำงานอีกต่างหาก ช็อกโกแล็ตก็ขอให้คนอื่นซื้อกินให้ได้ทุกวัน แถมดอกกุหลาบก็ยังแพง ซื้อมาไม่กี่วันก็เหี่ยวหมด เอาไปซื้อเกมดีกว่าเล่นได้ตั้งหลายปี เสียดายเงิน!!!



แถมผู้ชายให้ผู้ชายมันยังจะดูแหม่งๆรึเปล่าก็ไม่รู้.....



อย่าว่าแต่จะให้เลย วันวาเลนไทน์ไม่ใช่วันหยุดราชการ......
โชคงต้องทำงานงกๆเหมือนเคย คงไม่ได้ไปเที่ยวกันสองคนเหมือนเมื่อก่อนหรอกมั้ง!!!!




Trrr…. Trrrrrrrrr…..



นิ้วมือเล็กๆป้อมๆ ล้วงโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกง เปิดฝาพับเจ้าเครื่องมือสื่อสารเพ่งดูชื่อคนโทรเข้า



…ซากุไร โช…



พูดถึงโจโฉ โจโฉ(โช) ก็มาจริงๆด้วย (วันหลังจะนึกถึงบ่อยๆดีกว่า =^^= )



“ฮัลโหล โชจังว่าไง?”

“คาซึ.... พรุ่งนี้นายว่างรึเปล่า?”

“ว่างสิๆๆ”

“เราไปเที่ยวด้วยกันมั้ย”
“จริงเหรอ!!! แล้วโชจังไม่ทำงานแล้วเหรอ” เค้าอุตส่าห์ว่างแล้วยังจะไปถามเค้าอีกนะคาซึนาริ - -“

“ฉันเคลียร์งานใกล้เสร็จแล้วล่ะ คิดว่าคงเรียบร้อยภายในคืนนี้น่ะ”

“จริงเหรอ....” เสียงเล็กอึ้งไปเล็กน้อย

“ฉันจะโกหกคาซึทำไมล่ะ? เดี๋ยวฉันจะจัดการงานต่อแล้ว เจอกันที่บ้านนะ”

“ตั้งใจทำงานนะโชจัง”





เสร็จสิ้นการสนทนา เจ้าตัวเล็กก็แทบจะยิ้มแก้มปริตาปิด เดินๆเหม่อๆใบหน้าเปิ้อนยิ้มตลอดทางจนใครๆก็หันไปมอง
ตั้งแต่ทั้งคู่เรียนจบมา เป็นไม่กี่ครั้งในรอบหลายๆปีที่จะได้เที่ยวด้วยกันสองต่อสอง......
คาซึนาริจึงตัดสินใจเดินเข้าร้านๆหนึ่งในละแวกนั้น เพื่อที่จะได้ซื้อของให้คนรักของตนสำหรับมอบให้ในวันพรุ่งนี้




ไหนๆจะได้อยู่ด้วยกันในวันพรุ่งนี้แล้ว เจียดตังไปนิด อดซื้อเกมหน่อยคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง

รอให้ถึงพรุ่งนี้ไม่ไหวแล้วสิ >///////<


.

.

.

.




พอกลับถึงคอนโด คาซึนาริก็รีบหาที่ซ่อนของขวัญเสียก่อนที่โชจะกลับมา
หลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอาบน้ำแล้วก็ว่างๆ มีความสุขเสียจนขี้เกียจเล่นเกม จึงตัดสินใจโทรไปหาคนๆหนึ่ง…



“ฮัลโหล… มัตสึโมโตะครับ”


“จุนนนน!!!!!!” คนหล่อหน้าเข้มปลายสายที่กำลังนั่งดริ๊งกริ่มๆอยู่ที่บาร์แทบเอาหูออกหลบเสียงเล็กแปดหลอดไม่ทัน

“ว่าไงคาซึนาริ??”

“พรุ่งนี้นายมีแผนจะไปทำอะไรรึเปล่า??”

“เอ๋...?!” จุนแทบจะลำลักน้ำเมาทันทีที่ได้ยินคำถามที่ไม่ได้คาดฝัน ก็คนที่ชอบโทรมาถามว่าวันแห่งความรักของสากลโลกว่างรึเปล่า? เขาเองก็ไม่ได้ดื่มมากมาย คงไม่ได้เมาหูผาดไปหรอกมั้ง???

“ท...ทำไมเหรอ??” ไม่วายใจเต้นตึกตักพลันหน้าแดงไปด้วย พลางคิดไปว่าเจ้าตัวเล็กเอาแต่ใจคนนี้จะชวนออกไปไหนด้วยกัน....

“ฉันคิดว่าจะสารภาพรักกับคนที่ฉันชอบน่ะ....”

“เอ๊!!?? จุนมีคนที่ชอบแล้วเหรอ?? ไม่เห็นบอกกันบ้างเลย” เสียงปลายสายออกอาการแปลกใจ
เรื่องเงินๆและเกมกลับเคลียร์ได้รวดเร็วแถมแม่นยำถูกต้องอีกต่างหาก แค่นี้ก็ไม่รู้รึไง(ฟระ) - -“

“มีก็มีไง... แล้วถ้าไม่ใช่คนที่ชอบฉันจะไปบอกรักทำไมล่ะ พรุ่งนี้....”

“เออจริงด้วยแฮะ... ” คาซึนาริชิงพดดก่อนโดยไม่ทันตั้งใจจะตัดคำชวนของจุน
“พรุ่งนี้โชจังบอกว่าว่างด้วยล่ะ ดีใจชะมัดเลย!!”


คิ้วหนาเข้มผูกกันเป็นปม ใบหน้าหล่อๆออกอาการเซ็งทันที ทีเมื่อวันก่อนนะจะพูดจาตัดบัวเหลือใยแหล่มิแหล่ ไม่สนใจโชมันแล้ว คราวนี้เขาโทรมาชวนไปเดทด้วยกันแค่ครั้งเดียวลืมคำพูดตัวเองไปสนิทแล้วเรอะ!!!


“อ๋อ งั้นเหรอ... งั้นฉันไม่จำเป็นแล้วใช่มั้ย??”

“ไม่ใช่อย่างนั้นซะหน่อย จุนอย่างอนสิ” ไม่ใช่อย่างนั้นแล้วมันอย่างไหนล่ะเจ้าลิงเอ๊ย.....

“ล้อเล่นน่ะ.... พรุ่งนี้ขอให้สนุกละกัน”

“จุนก็ด้วยล่ะ ขอให้สมหวังกับคนๆนั้นนะ”


นิ้วเรียวยาวกดปุ่มวางสายแล้ว ก็เหยียดยิ้มเจ้าห์สุดๆแทน



........พรุ่งนี้คิดแผนอะไรสนุกๆออกแล้ว....... หึหึหึ



.

.

.

.


ผ่านพ้นคืนวันที่ 13 เข้าสู่วันที่ 14 กุมภาพันธ์ที่รอคอย
โชที่สลบไสลล้มตัวบนเตียงนอนทันทีที่ถึงบ้าน แถมพอรุ่งเช้าก็แหกขี้ตาไปทำงานต่อไม่หยุดหย่อน
คาซึนาริที่ตื่นทีหลังได้แต่มองเตียงคู่ด้านที่ว่างอย่างเหงาๆ ทว่าก็อมยิ้มอย่างมีความสุขไม่เหมือนทุกครั้งที่เป็นแววตาเหงาๆ



........แต่วันนี้คงจะไม่เหงา ก็โชสัญญาแล้วนี่นาว่าจะอยู่ด้วยกัน......







ต่างคนต่างทำงานตามปกติ จนกระทั่งตอนเย็นยามเวลามนุษย์เงินเดือนได้ปลดปล่อยจากภาระงานที่หนักอึ้ง
แต่ร่างสูงไม่ใช่อย่างนั้นเพราะความบ้างานที่เกินพอดีจนทำงานหนักเกิน แต่วันนี้โชรีบเคลียร์งานได้เร็วกว่าปกติทุกวันเพราะมีคนๆนึงที่อยากจะอยู่ด้วยกันในคืนนี้




............คนที่เขารัก แต่แทบจะไม่ได้เอาใจใส่สักเท่าไหร่เลย.......



Trrr Trrrrrrrrrrr

“สวัสดีครับ สำนักงานกฏหมายซากุไรครับ”

“ฮัลโหล นี่จุนเอง”

“ไม่ได้คุยกันตั้งนาน เป็นไงบ้างน่ะแก?”

“ก็เรื่อยๆน่ะ เออ... ฉันมีเรื่องอยากจะให้แกช่วยหน่อย แกช่วยมาเป็นทนายให้ฉันหน่อยสิ ฉันจะจ้างแก!! ด่วนๆเลย!!!!”

“แต่วันนี้ฉันไม่ว่างว่ะ พรุ่งนี้ค่อยมาคุยเรื่องที่แกจะฟ้องได้มั้ยล่ะ?” โชเล่นเลื่อนนัด

“ไม่ได้นะ ต้องวันนี้เท่านั้น พอดีพ่อกับแม่ฉันถูกอาฉันที่เป็นหุ้นส่วนบริษัทของพวกท่านยักยอกเงินไป 1000 ล้านเยน แล้วไอ้เจ้าอาบ้าๆมันทำเรื่องลาออกแล้วจะย้ายไปอยู่ต่างประเทศไม่กี่อาทิตย์นี้แล้ว พวกท่านเพิ่งจะรู้ตัวเนี่ยแหละ แกต้องช่วยฉันนะ” จุนร่ายความใส่ให้ฟังเป็นชุด

“แต่....” เสียงทุ้มเข้มเริ่มอึกอัก รู้ๆอยู่ว่าบริษัทปลากระป๋องมัตสึโมโตะที่เพื่อนสนิทเขาเป็นทายาทและกำลังช่วยบริหารอยู่นั้นเป็นบริษัทที่รายได้ดีใช่ย่อย แต่นักบริหารมืออาชีพไม่น่าจะปล่อยช่องว่างได้ขนาดนั้นนะ

“ขอร้องล่ะ มันเป็นเรื่องคอขาดบาดตายของบ้านฉันเลยจริงๆ แกต้องช่วยฉัน คุณทนายซากุไรเจ้าของสถิติชนะคดีติดกัน 100 ครั้ง เจอกันที่สวนอุเอโนะตอน 1 ทุ่มนะ ” จุนทำเสียงจริงจัง เขาต้องการให้โชเป็นทนายความให้จริงๆ

“เออ... ก็ได้” สุดท้ายโชก็ปฏิเสธเพื่อนรักหน้าเข้มนี่ไม่ลง ทำยังไงได้ก็เป็นเพื่อนกันมาตั้งนาน แถมพ่อแม่ของจุนก็มีพระคุณกับเขาตั้งหลายอย่าง



ว่าแต่จะคุยเรื่องงานกัน ทำไมต้องไปที่สวนสาธารณะล่ะ???



ดวงตาคู่คมมองนาฬิกาข้อมือ ขณะนี้เวลา 6 โมง.....
แต่เขานัดคาศึนาริไว้ทุ่มครึ่งนี่นา!!!!!!!



เวรกรรม ตายสถานเดียว!! ต้องโทรไปเลื่อนนัดเจ้าตัวเล็กแล้ว


........ขอโทษนะคาซึนาริ......


.

.

.

โชที่รีบแจ้นไปยังสถานที่นัดหมายกับจุนไว้ รอแล้วรอเล่าเจ้าความของเขาก็ยังไม่มาตามนัดเสียที
รอแล้วรอเล่าจนเดือดปุดๆ เจ้าเพื่อนบ้ามันเอาเวลาของตนกับคาซึนาริของของไป!!!!



นึกถึงเสียงเล็กๆผิดหวังที่ได้ยินจากลำโพงโทรศัพท์เมื่อไม่นานนี้
ใบหน้าหล่อก้มทอดสายตามองพื้นเพราะรู้สึกผิด.....



“ฉันจะรอโชจังนะ”




เจ้าจุนเอ๊ยยยยย รีบมาเร็วๆเซ่!!!!!!!!






ทางด้านคาซึนารึที่รอแล้วรอเล่าตรงร้านกาแฟที่นัดหมาย รอจนเบื่อจะแย่......
แถมวันนี้ไม่ได้พกเกมมาด้วยอีกตะหาก




“นิชิคิโดคุง!!! ใส่เกลือในกาแฟของฉันทำไมล่ะ”

“กินหวานๆมากไม่ดีนะชิเงะ” เจ้าหนุ่มตัวแกล้งพูดลอยหน้าลอยตา มองเด็กหนุ่มสูงเพรียวหน้าหวานอย่างนึกสนุก

“งั้นของที่ซื้อมาให้ นิชิคิโดคุงไม่ต้องเอาแล้วนะ?”

พอเจ้าของชื่อได้ยินดังนั้นก็พลันตกใจ หยิบแก้วกาแฟดำรสเค็มเพราะฝีมือตัวเองเข้ามาดื่มรวดเดียวเกลี้ยง
ก่อนที่จะเอาแก้วกาแฟเย็นใส่นมของตนยื่นให้แทน “อ่ะ.... ฉันให้”





ตาใสคู่เล็กมองไปที่โต๊ะคู่โต๊ะหนึ่ง มองคู่รักปากแข็งที่กำลังแกล้งแหย่กันอยากสนุกสนาน(?) แล้วอมยิ้ม คาซึนาริพอมองออกว่าเจ้าผู้ชายขี้แกล้งคนนั้นคงรักแฟนตัวเองไม่ใช่น้อยเลย


วันนี้ใครๆเขาก็อยู่กับคนรักกัน แล้วตัวเองล่ะ??


อยากจะโทรไปหาจุนจังตอนนี้ แต่เจ้าตัวบอกเองว่าวันนี้จะไปบอกรักคนที่ชอบนี่นา
ดังนั้นวันสำคัญแบบนี้ไม่รบกวนดีกว่า เพราะตัวเองก็กวนจุนบ่อยเกินจนชักๆจะเริ่มเกรงใจขึ้นมาหน่อยแล้ว





Trrrr…. Trrrrrrrrr




คาซึนาริรีบรับโทรศัพท์อย่างรีบร้อน ต้องเป็นโชจังแน่ๆ!!!


....มัตสึโมโตะ จุน....



พูดถึงโจโฉ โจโฉ(จุน)ก็มาอีกแล้ว (คราวหน้าคราวหลังจะนึกดีๆแทนแล้ว)



“ว่าไงจุน? โทรมาตอนนี้มีอะไรรึเปล่า”

“คาซึนาริ สรุปว่าฉันอกหักน่ะ”

“จริงดิ!!??” ใบหน้าหมวยเบิ่งตาโต มัตสึโมโตะ จุนที่สาวไหนๆก็คลั่งไคล้แม้กระทั่งหนุ่มๆเองก็ยังหลง เสน่ห์แรงขนาดนั้นจะอกหักได้อย่างไรกัน

“เออ... ก็จริงน่ะสิ นายมาอยู่เป็นเพื่อนฉันหน่อยได้มั้ย”

คาซึนาริใช้เวลาตรึกตรองเพียงแค่ 3 วินาทีเท่านั้น

“ตกลงเดี๋ยวฉันไปหา เจอกันที่ไหนล่ะ?” หลังจากที่นัดหมายเรื่องเวลาและสถานที่เรียบร้อยแล้วก็วางสายจากจุนไป




โชจังเอาอีกแล้ว...... ฉันไปกับคนอื่นก็ได้!!!!



.

.

.


ชายหนุ่มหล่อในชุดสูทภูมิฐานทับด้วยเสื้อโค้ท ยืนท่ามกลางหิมะปรอยๆที่เริ่มถมกันสูงขึ้น
แต่ปรอทอุณหภูมิของเขาช่างขัดกับอากาศเสียจริง ปรอทใกล้จะแตกแล้วนะ


“ฮัดชิ้วววววว”


โชสูดน้ำมูกฟืดฟาด ก่อนจะเอามือใหญ่สองข้างถูๆกันให้ความอบอุ่น




.......รู้งี้ไปหาคาซึนาริดีกว่า คงจะอุ่นกว่านี้ตั้งแยะ......



ร่างสูงได้ยินเสียงคนเดินย่ำหิมะสวบๆ ก็พลันหันหาต้นเสียง หวังว่าเป็นไอ้เพื่อนจุนจอมเลทของเขา
พอเจอร่างคนๆหนึ่ง เลยเตรียมง้างปากอิ่มๆ กะจะให้คำสบถหลุดออกจากปากให้สำนึกบ้าง


“ไอ้จุน!!! มาทำไมวะป่านนี้สี่ทุ่มแล้ว”


“อ้าว ไม่ใช่จุนนี่นา โชจังเหรอ??”

“ค....คาซึนาริ??”












หลังจากที่ทั้งสองคนยืนอึ้งกิมกี่กันไปประมาณ 3 นาที เพราะไม่คาดว่าจะเจอ ณ ที่ๆนี้ได้
ต่างคนก็เลยเล่าเหตุผลที่ต้องมาอยู่ตรงนี้แทน


“หนอย.... เจ้าจุน แกแสบนักนะ หลอกกันได้นี่หว่า....” ร่างสูงกัดฟันพลางหักนิ้วกรอบแกรบ

“เอาน่าโชจัง ใจเย็นๆก่อนนะ”

“จะเย็นได้ไงล่ะ แล้วคาซึก็เหมือนกันแหละ รู้ๆอยู่ว่านัดกับฉันไว้ก่อนแล้ว ยังจะเบี้ยวไปกับมันอีก”
โชก็ยังไม่หายใจร้อน แถมยังตะคอกใส่คนตัวเล็กอีกต่างหาก

“ทำไมล่ะ!!?? ทีตอนที่พวกเรานัดกันไว้ โชจังก็ไม่เคยมาซักครั้ง บอกว่าทำงานๆอยู่ได้ เข้าใจอยู่หรอกว่างานมันยุ่ง”
ตะเบงเสียงเล็กแหลมให้ดังไม่แพ้เสียงทุ้มก่อนจะเสียงจะอ่อนลงไปมาก “โชจังไม่รู้เลยเหรอว่าฉันเหงาจะแย่...”



ร่างสูงเงียบลงทันใด......



“แล้วทีฉันเห็นนายอยู่กับจุนตั้งหลายครั้งล่ะ ไม่รู้เลยเหรอว่าฉันก็หึงเหมือนกัน…”



คาซึนาริเงียบลงไปบ้าง...... ตาคู่เล็กหลบสายตาของโชที่จ้องมองตนอย่างตัดพ้อ
แต่เพราะไม่ได้มองนี่แหละ ก็เลยถูกแขนแกร่งสวมกอดแบบไม่ทันตั้งตัว



“ช่างมันเถอะ เอาเป็นว่า.... ฉันจะให้เวลากับคาซึมากขึ้นดีมั้ย?”

“ไม่ใช่ ‘ดีมั้ย’ แต่มันต้องทำต่างหากล่ะ” ตอบเสียงงอนๆ แขนเล็กโอบเอวหนากลับ ฝังใบหน้าน่ารักที่แดงพลันบนบ่าลาดลู่

“ฉันรักคาซึนะ อย่าไปอยู่กับคนอื่นอีกนะ”


มือใหญ่ประคองพวงแก้มนิ่มของคนตัวเล็กให้ห่างจากใบหน้าของตนเล็กน้อย
ประทับจุมพิตบนริมฝีปากบางเนิ่นนาน ก่อนถอนจูบหวานๆออกมายิ้มและหัวเราะให้แก่กัน





.......งานนี้สงสัยทั้งโชและคาซึนาริต้องขอบคุณจุนซะแล้ว……











“เฮ้อ..... ดีกันได้เสียที....... ฮ... ฮ.... ฮัดชิ้วววววววววว”




“โชจัง เสียงจามใครน่ะ”

“ไม่รู้สิ” โชที่ยังกอดคนตัวเล็กไว้แนบแน่นไม่ปล่อยตอบออกมา

“ช่างเถอะ ที่นี่หนาวจะแย่แล้ว กลับบ้านกันเถอะ” และแล้วทั้งคู่ก็เดินโอบกันออกจากสวนสาธารณะนี้ไป
ปล่อยให้ปริศนาของคาซึนาริที้งไว้ที่นี่แทน






ร่างสูงเพรียวหลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ถอนหายใจยาว




......แต่พร้อมกันนั้นหัวใจของเขาก็หายออกไปกับลมด้วยเช่นกัน.....



“อกหักจริงๆแล้วสินะเรา......” จุนพึมพำกับตัวเอง แข้งขาอ่อนทรุดลงจมกับหิมะ
เงยหน้าคมเข้มมองดวงดาวผ่านกิ่งไม้ไร้ใบ......





ขอให้ปีหน้าโชคดีในเรื่องความรักว่านี้ก็แล้วกัน


.

.

.


-END-

ถึงผู้อ่าน(ไม่กี่คน)ทุกท่าน ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ
และก็ขอขอบคุณคุณ poofu_girl มากๆเลยนะค ที่อ่านฟิคในนี้ตั้งหลายเรื่องแล้วคอมเม้นท์ให้ด้วย
ถามที่เรื่องรูมเมท?? ใจจริงอยากรวมเล่มมากๆค่ะ แต่ขอเขียนให้จบก่อนแล้วตัดสินใจค่ะ 555+ 
เพราะลงที่พาดาวันไว้อีกที่นึงแต่ไม่ค่อยเปรี้ยงเท่าไหร่นัก (เหมือนจะลงผิดที่ แต่ยังมีคนอ่านอยู่เรื่อยๆนะคะ) 
รูมเมทคิดว่าไม่เกิน 20 ตอนจบ จะปั่นตอนปิดเทอมนะคะ ตอนนี้ขอเตรียมตัวสอบก่อน *ยิ้มทั้งน้ำตา* 

Comment

Comment:

Tweet

ปล. คู่รองในฟิคสั้นเรื่องนี้ ไม่มีไปโผล่แสดงฟีลล์น่าร๊าากกกน่าลากกกกเรื่องอื่นบ้างเหรอคะ ^^

#4 By Poofu_GiRl on 2009-02-23 16:59

หวานได้อีก ^^ แอบสงสารจุนแหล่ะ
แต่ว่ายังไงก็โชนิโนะล่ะน่าาา ฮุฮุ แม้จะแอบปันใจเป็นจุนนิโนะนิด ๆ ก็เหอะ... ก็จุนมันเท่ห์ >w<

อกหักมาให้เค้าดามอกก็ได้นะ

#3 By Poofu_GiRl on 2009-02-23 16:42

กรี๊ดดด มากเลยอ่ะ ตอนนี้
ไม่ได้กรี๊ดโชกะนิโนะเท่าไหร่เลยนะ (แป่ววว!!~)

แต่ว่าพี่กรี๊ดผู้ชายขี้แกล้งคนน้านนนนนน!!~
อยากได้ฟิคที่เรียวกะชิเงะเป็นแบบนั้นบ้างอ่ะ
รูมเมทพี่อ่านแล้ว ...แบบว่า ...เครียดอ่ะ เมื่อไหร่มันจะเข้าใจกันว๊า

สู้สู้นะ รออ่านอยู่

#2 By limp (202.28.183.10) on 2009-02-20 11:11


คิดถึงโจโฉ..โจโฉก็มาอัพจริงๆด้วย
>[]<

ดีกันซะทีน้า~
คุณจุน...มามะ มาอยู่กับเค้าก็ได้~~
//โดนยัน sad smile

เรียวจัง...
กาแฟใส่เกลือ..
wink

#1 By [ yuu e ] on 2009-02-14 01:30