x-post@arashificblog

 


อนึ่ง.... เรื่องนี้เป็นภาคต่อของเรื่อง “ใจอ่อน.... อ่อนใจ” ที่ลงไปก่อนหน้านะคะ
พาร์ทนี้ตัวเอกเป็นจุนค่ะ










.

.

.

.



โครมมมมม!!!!


“ขอโทษครับพี่ เป็นอะไรมากมั้ยครับ” เด็กมัธยมต้นในชุดเครื่องแบบสีเข้ม รีบลุกขึ้นจากท่าก้นจ้ำเบ้ารี่เข้าไปช่วยคนเจ็บคู่กรณีที่ตัวเองไม่ได้ตั้งใจจะก่อเหตุด้วยซักนิด

“ไอ้เด็กบ้า!! ไม่ดูตาม้าตาเรือน ถ้าขอโทษแล้วหายโลกนี้จะมีตำรวจไปทำอะไรห๊ะ??”

“ต.... แต่ว่า” ยังไม่ทันที่เจ้าหนุ่มน้อยจะพูดอะไร ก็มีสายตาคมกริบน่ากลัวมาบาดคำพูดที่จะหลุดออกจากปากเสียก่อน ปล่อยให้นิ่งค้างตัวสั่นหงึกอยู่กับที่ไม่ไปไหน....... เลือดซิบๆเลยน้องเอ๋ย




ร่างสูงเพรียวกึ่งเดินกึ่งวิ่งฝ่าดงผู้คน เย็นขนาดนี้แล้วยังต้องเร่งรีบให้ทันเวลาไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลย
เจ้าชายสายเสมออย่างมัตสึโมโตะ จุนแต่คราวนี้กลับต้องแข่งกับเวลา







ถ้าไม่ใช่มีใครบางคนรออยู่..... ก็ไม่มีทางเร่งตัวเองหรอก.......







เข้าไปร้านฟาสต์ฟู้ดชื่อดังตามที่อีกคนนัดหมาย สายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วร้าน
จนกระทั่งเจอร่างเล็กเป้าหมายกำลังนั่งดูดน้ำอัดลมแก้วใหญ่จากหลอดอยู่ตรงริมกระจกบานใหญ่ ก็รี่ตรงเข้าไปทันใด


“คาซึนาริ”

“จุน ซื้อชีสเบอเกอร์กับเฟรนซ์ฟรายให้หน่อยสิ... อ๊ะ เอาชุดสุดคุ้มดีกว่า....”

“นี่นาย.... คนเพิ่งมาถึงใจคอจะไม่ให้พักเหนื่อยเลยหรือไง??”

“เอาน่า.... ซื้อให้หน่อยสิ”

ร่างสูงส่ายหน้าเอือมๆ “ก็ได้….”




หลังจากจุนเข้าไปต่อแถวซื้ออาหารที่ได้รับคำประกาศิตจากคนตัวเล็กว่าอยากกินเรียบร้อย ก็กลับมานั่งด้วยในทันใด มองคาซึนาริฉีกกระดาษห่อขนมปังกลมๆประกบเนื้อ ตามด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข(เพราะของกิน)บวกกับเสียงกินอย่างเอร็ดอร่อย







........แค่นี้เขาก็หายเหนื่อยแล้วล่ะ.....







อ๊ะ!! แต่ประเด็นที่เขาต้องรีบรี่ออกจากที่ทำงานวันนี้ ไม่ใช่เพราะจะมาเลี้ยงข้าวคนตัวเล็กคนนี้เสียหน่อย




“นี่นาย.... สรุปว่าเจ้าโชมันเบี้ยว...เอ๊ย!! ติดงานอีกแล้วใช่ไหม?”

“อืม.... ” ตอบเสียงอยู่ในลำคอ ดวงตาคู่เรียวเล็กไม่ได้สนใจคนถามสักนิดหากแต่เพียงสาละวนหยิบมันฝรั่งทอดเหลืองอร่ามเขี่ยไปมาในซอสมะเขือเทศสีแดงสด

“แล้วให้ฉันมาอยู่เป็นเพื่อนด้วยอีกแล้วเนี่ยนะ?!”

“ก็จุนดูท่าทางงานไม่เห็นจะยุ่งเลย”

“ว่าฉันว่างงานรึไง? แล้วนี่ถ้าโชของนายมาเห็นเข้าจะไม่เข้าใจผิดไปใหญ่เหรอ....” จุนถอนหายใจยาวๆ

“โชจังไม่เห็นหรอก งานยุ่งจะตาย อะไรๆๆก็งานเข้าๆๆๆ ฉันเบื่อนี่นา.....”
คาซึนาริบ่นเป็นชุดเหมือนเดิมอย่างที่ร่างสูงโปร่งได้ยินทุกครั้งที่เจอหน้ากัน

“ก็จุนเพื่อนฉันตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ โชจังจะไปว่าอะไรล่ะจริงไหม?”


ใบหน้าคมฝั่งตรงข้ามนิ่งกึก สะอึกกับเสียงเล็กที่ได้ยิน






.......เพื่อนกันที่ไหนเขาจะรีบดิ่งตรงมาหาในเวลาที่นายต้องการล่ะ??......






พูดจาเหมือนไม่ใส่ใจอย่างเคย ดวงตาเรียวเล็กทอดมองผ่านกระจกบานใหญ่ไปนอกร้านอย่างไร้จุดหมาย
เหมือนจะมองหาใครบางคนที่มีนัดไว้เมื่อชั่วโมงที่แล้ว

ก็น่าสงสารอยู่หรอก โชเพื่อนเขาทำงานวิ่งรอกแทบทุกวัน
แทบไม่มีเวลาที่จะดูแลคนรักเลยด้วยซ้ำ.....




“แล้วนายไม่เหงาเหรอ”

คาซึนาริอึ้งไปเล็กน้อยแล้วยิ้มตาปิดตอบตามประสาซื่อ

“ไม่เหงาหรอก ก็จุนมาอยู่เป็นเพื่อนฉันตรงนี้นี่….”






แค่เพื่อนแก้เหงาเหรอ ใจร้ายจังเลยนะ...... คาซึนาริ.......



แต่ฉันอยากจะดูแลนายแทนเจ้าโชมันนี่!!!






“โชได้ยินอย่างนั้นคงเสียใจแย่เลยนะนั่น” จุนทำเสียงดุๆใส่คนตัวเล็กข้างหน้า
แต่อีกคนก็ไม่รู้ตัวเลยว่าถูกดุ กลับสนใจแต่อาหารที่เหลือในจานตรงหน้ามากกว่า
“จุน เดี๋ยวกินไอ้นี่หมดแล้วไปซื้อไอศครีมให้หน่อยสิ” ไม่ได้ยินไม่พอแถมยังสั่งอาหารหน้าตาเฉยเลย


“ตัวก็เล็กนิดเดียว เอาอาหารทั้งหลายไปเก็บที่ไหนก็ไม่รู้....” ปากก็ว่าไปพลาง
แต่ใบหน้ากลับยิ้มบางๆสวนทางกับคำพูด เอื้อมมือไปขยี้กลุ่มผมหนานุ่มสีเข้มสปริงตัวสวยพลางโยกหัวไปมา
ก่อนที่จะลุกไปต่อแถวซื้อไอศกรีมต่อที่เคาท์เตอร์ต่อ








ถึงไม่ใช่คนรัก..... ที่จุนอยากเป็น



ถึงเป็นแค่เพื่อนแก้เหงา..... ที่จุนต้องจำใจ(แต่ก็ยินดี)เป็น



แต่ไม่ว่าอยู่ในตำแหน่งไหน..... จุนขอให้คาซึนาริยิ้มได้ก็พอ......




.

.

.

.

-END-

 

 

 

 

ปล. ช่วงนี้คนแต่งกึมๆ ขอแต่งฟิคอาราชิไปซักพักนะคะ


Comment

Comment:

Tweet

T^T สงสารจุนอ่ะ

สภาพแบบนี้อ่ะ เจ็บปวดมั่กมากกกก

#3 By limp (202.28.183.10) on 2009-02-20 11:04

สรุป..ชายปริศนาผู้นั้นก็พี่จุนนี่เอง...

คาซึนาริ...โกรธไม่ลงอ่ะ
T^T

#2 By [ yuu e ] on 2009-02-13 00:35

ฟิคน่ารักมากเลย ^^
อ่านไปแล้วยิ้มไปค่ะ แอบน้อยใจแทนจุนจริง ๆ เลย
นิโนะไม่เห็นใจบ้าง -_-''

ชอบประโยคสุดท้ายค่ะ แอบหวาน ฟีลล์เรื่องนี้น่ารักมากชอบค่ะ ^O^

ปล. แอบกรี๊ดเฮดบล็อกด้วย ชอบคู่นี้

#1 By Poofu_GiRl on 2009-02-12 23:48