[Fic] Roommate -Ch.13- [Ryo x Shige x Kei]

posted on 25 Jan 2009 00:43 by makochin in Koyashige, Nishikato, Roommate

 

Title : Roommate

Cast : Ryo x Shige x Kei

Chapter : 13

Author : makochin

 

 

 

.

 

.

 

.

 

.

 

 

 

 

 

น้ำจากฝักบัวไล่เลี่ยจากศีรษะจนจดปลายเท้า  เส้นผมเปียกชื้นหลังชำระสิ่งสกปรก เสื้อผ้าชุดเดิมถูกผลัดเปลี่ยนเป็นชุดใหม่ที่สะอาดกว่า ผ้าขนหนูแห้งนุ่มถูกพาดบ่าเพื่อซับหยดน้ำจากเส้นผมดำขลับ

 

 

 

เรียวหย่อนตัวบนเก้าอี้ เพราะเขาไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไปดี

 

 

 

สองชั่วโมงที่วิ่งตากฝนตามหาในละแวกใกล้ๆ เรี่ยวแรงที่สิ้นไปมากก็ไร้ประโยชน์อันใด

โทรศัพท์ก็ติดต่อไม่ได้ เพื่อนของชิเงอากิก็พอรู้จักอยู่บ้างเพียงผิวเผิน

แต่ไม่ได้สนิทชิดเชื้อถึงขั้นจะแลกเบอร์โทรศัพท์หรืออีเมล์ติดต่อซึ่งกันและกัน

ความจริงก็ถึงขั้นวิ่งไปหายามะพีที่บ้านด้วย เพื่อจะถามเบอร์เคอิจิโร่จากยูยะ ทว่า.....

 

 

 

 

"ยูยะเพิ่งเปลี่ยนเครื่องโทรศัพท์ใหม่เมื่ออาทิตย์ที่แล้วน่ะ เบอร์ที่บันทึกไว้เก่าๆหายหมดเลย"

 

"ง.... งั้นเหรอ"

 

"ขอโทษจริงๆนะเรียวคุง ให้ยูยะกับพี่โทโมะช่วยหามั้ย??"

 

"มะ... ไม่เป็นไร แค่มารบกวนพวกนายสองคนตอนนี้ฉันเกรงใจจะแย่แล้ว"

 

"เฮ้ย!!~ เรื่องเล็กน่า... ไม่งั้นก็มาหลบฝนที่นี่ก่อนแล้วกัน แล้วค่อยๆคิดอีกทีว่าจะทำยังไงกัน"

 

"ถ้างั้น... ฉันกลับไปรอเขาที่บ้านดีกว่า"

 

 

 

.

 

.

 

.

 

.

 

 

เข้ารุ่งสาง แสงสว่างจากฟ้าใสสาดส่องผ่านกรอบกระจกแทนความขมุกขมัวของก้อมเมฆสีเทาที่โปรยฝน

พร้อมกันนั้นก็เผื่อแผ่รังสีร้อนเข้ามาด้วย ทอดยาวไปยังบนเตียงใหญ่ปูด้วยผ้าห่มสีขาวสะอาด

 

 

 

และภายใต้ผ้าผืนหน้าที่ป้องกันความเย็นในยามค่ำคืนนั้น ก็มีสองร่างนอนเคียงข้างกัน

 

 

 

 

ร่างบางนิ่งเปลือยเปล่า ใบหน้าหวานหลัยสนิทฝังกับแผ่นอกกว้างเปลือยเปล่าของอีกคน

ชิเงอากิกับเคอิจิโร่อยู่ในสภาพนี้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ต่างคนต่างนิ่งเฉย ไม่มีใครผละจากไปไหน

 

 

 

 

......คงจะเหนื่อย.... จนลุกไปไหนไม่ไหว.......

 

 

 

 

"...อ... อื้อ...."

 

"ชิเงะจัง ตื่นแล้วเหรอ" คนแก่กว่าคลายอ้อมแขนนิดหน่อย

เพื่อให้คนรักที่เพิ่งลืมดาขยับตัวได้ถนัดถนี่ยิ่งขึ้น

 

"พี่เคย์......" เอื้อนเอ่ยชื่อคนรักด้วยเสียงบางเบา

 

"นี่กอดฉันไว้ตลอดทั้งคืนเลยเหรอ"


"อื้ม... พี่ไม่ปล่อยให้คนที่ร้องไห้ทั้งคืนอยู่คนเดียวหรอก" หมดคำตอบก็ฝังจมูกโด่งลงในผมสีเข้มทันใด

 

"ยิ่งเป็นชิเงอากิ พี่ไม่มีวันทิ้งให้ร้องไห้คนเดียว และไม่ปล่อยให้ร้องไห้แน่ๆ"

แต่คำว่าไม่มีทางทำให้ร้องไห้คงต้องเก็บไว้ในใจต่อไป......

 

 

 

 

 

......เพราะเขาเป็นต้นเหตุ ที่ทำให้ชิเงอากิเสียน้ำตาเมื่อคืน.........

 

 

.

 

.

 

.

 

.

 

 

 

เหตุการณ์เมื่อคืน อารมณ์และวุฒิภาวะ "ความใจเย็น" ที่ใครๆต่างก็ชื่นชมและให้ความเคารพนั้น

เป็นครั้งแรกที่ขาดสะบั้น และก่อให้เกิดสิ่งที่เขาไม่สามารถจะควบคุมได้อีกต่อไป

 

 

 

ชิเงอากไร้ผ้าผวยปกปิดที่นอนราบไปบนเตียงเพราะแรงกด พยายามต่อต้านคนที่นอนทับพลางซุกไซ้ซอกคอขาว มือร้อนสากลากไปทั่วแผ่นหลังและท้องเนียน

 

 

"อยะ.. อย่านะ ไม่เอานะ พี่เคย์...."

 

 

เสียงห้ามก็ยังไม่ได้ผล เคอิจิโร่ดำเนินเกมรุกต่อไปไม่หยุดยั้ง ยิ่งทำให้อีกฝ่ายดิ้นแรงขึ้นอีก

ไล่จากซอกคอเมื่อซักครู่ลงมาเป็นยอดอกและผิวท้องตามลำดับ งับเป็นรอยแดงไปทั่วร่างขาว

และฟันคมก็ขบเข้าเนื้อไปเต็มแรงในครั้งสุดท้าย

 

 

"อ๊า!!! เจ็บ!!!!" ร้องสุดเสียงเพราะความเจ็บปวดปนอารมณ์พละพลุ่ง ชิเงอากิเกือบเผลอใจไปตามแรงขับธรรมชาติแต่แรงเจ็บนั้นมีมากกว่าที่จะทำให้เขาเผลอไผลไป

 

 

 

 

แต่คนรักรุ่นพี่ในยามนี้...... ช่างน่ากลัวเหลือเกิน

รุ่นพี่ที่ปกติเหมือนแมวธรรมดาๆ แต่ตอนนี้แปลงร่างกลายเป็นเสือร้ายไปบัดดล

 

 

 

 

มือใหญ่ที่ประคองแผ่นหลังพลิกคนข้างใต้ให้คว่ำลง ต่อด้วยเกาะกุมส่วนอ่อนไหวของร่างบางซึ่งตอนนี้ต้องการใครสักคนที่จะปลดปล่อยอารมณ์รัก......  ที่ไม่รู้ว่าเกิดเพราะความรักหรือแรงโมโหกันแน่

 

มืออีกข้างที่ว่างรวบแขนเล็กและจับทั้งสอบข้างไขว้หลังไว้ให้มั่น ก่อนที่จะประชิดหน้าสวย กระซิบเสียงกระเส่าข้างหูเล็ก

 

 

 

"เป็นของพี่..... เป็นชิเงะจังของพี่คนเดียวนะ"

ก้มลงจุมพิตต้นคอระหง ไล่ขึ้นมาตามไรผมอ่อน และกำลังจะต่อที่พวงแก้มอิ่ม....

 

 

แต่แล้วศีรษะสวยก็เบี่ยงหลบริมผีปากของร่างสูงซะก่อน..

 

 

"ไม่เอา อย่านะ ฉันกลัว"

 

"พี่เคย์ไม่เคยเป็นแบบนี้เลย......."

 

 

 

เคอิจิโร่ชะงักงัน พิจารณาสภาพของทั้งตัวเขาและอีกฝ่ายในขณะนี้

ไม่รู้ว่าเรื่องมันเลยเถิดมาถึงขนาดนี้ เขาไม่ได้ตั้งใจให้เป็บแบบนี้เลย....

 

 

 

............. เขาไม่ได้ตั้งใจให้ชิเงอากิร้องไห้เลย ................

 

 

 

 

 

หยุดการกระทำที่คนรักบอกว่าน่ากลัว ปรับเปลี่ยนเป็นกอดรัดแน่นๆ ลูบหลังปลอบประโลมให้คนที่เขาจับใบหน้าซุกอกแทน

 

 

 

"พี่ขอโทษ.... พี่ขอโทษนะชิเงะจัง"

 

ได้เพียงแต่พูดพร่ำแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมา ลูบหลังสั่นเทิ้มด้วยความอ่อนโยนซ้ำไปซ้ำมา

 

เคอิจิโร่จะทำแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ

จนกว่าน้ำตาที่ไหลเปื้อนอกของเขาทว่าไร้เสียงสะอื้นหยุดไปเอง.....

 

 

 

 

.

 

.

 

.

 

.

 

 

 

"จะกินอะไรก่อนมั้ย" ถามร่างบางคนข้างๆที่พยายามยันแขนลุกขึ้นจากที่นอนนุ่ม

 

"มีอะไรกินบ้างเหรอ"

 

"ก็อาหารเช้าปกติแหละ อยากกินอะไรเป็นพิเศษมั้ยล่ะ เดี๋ยวจะไปบอกพ่อบ้านให้"

 

หน้าสวยขมวดคิ้ว "อื่ม.... ฉันอยากกินข้าวหน้าเนื้อ"

 

"นี่จะล่อข้าวหน้าเนื้อตั้งแต่เช้าเลยรึไง??" ร่างสูงมิวายขำกับคำตอบประสาซื่อของคนรัก

 

"ก็อยากกินอ่ะ ผิดด้วยเหรอ??"

 

"งั้นวันหลังค่อยไปกินร้านที่หน้ามหาลัยแทนนะ"

 

 

 

 

 

คนๆนี้ที่ยิ้มให้อย่างเคย เพียงแค่นี้ก็ทำให้เคอิจิโร่เบาใจไปมากโข

 

เพียงแค่ชิเงอากิยิ้มตอบ เขาก็พร้อมที่จะยิ้มตอบให้เช่นกัน

 

 

 

 

 

ไม่ว่ารอยยิ้มนั้นจะยิ้มได้จากก้นบึ้งของหัวใจ

แต่ถ้าไม่ใช่ ก็จะแสร้งทำเป็นเมินมองไม่เป็นแววตาที่ขัดกับรอยยิ้มสวยนั้น.....

 

 

 

.......เหมือนกับที่เขาเห็นในขณะนี้.......

 

 

 

.

 

.

 

.

 

.

 

 

 

 

หลังจากที่กินข้าวเช้าที่บ้านโคยาม่าแล้ว เคอิจิโร่ก็ขับรถมาส่งชิเงอากิถึงที่พัก

ยืนโบกมือลาสารถีส่วนตัวเสร็จ จึงเดินขึ้นตึกแล้วเปิดประตูห้องเข้าไป....

 

 

 

 

 

.........ไม่ได้ติดต่อไปเลย ป่านนี้เรียวจะเป็นอย่างไรบ้างนะ ..........

 

 

 

 

 

 

 

สอดส่องสายตาหาเพื่อนร่วมห้องอีกคน ถอนหายใจโล่งอกเมื่อพบว่าเรียวกำลังนอนหันหลังนิ่งๆ ให้

 

 

"เรียว.... ฉันกลับมาแล้ว" ตัดสินใจเรียกชื่ออีกคนเบาๆ ก่อนที่จะเห็นบางอย่างวางไว้บนพื้นแถมยังไม่แห้งดี

 

"อ้าว.... ทำไมวางร่มทิ้งไว้ระเกะระกะตั้งสองคันน่ะ ใครมาที่บ้านเหรอ??"

 

 

 

"นายหายไปไหนมาทั้งคืน" เรียวเบี่ยงประเด็น

 

"ฉัน....."

 

ร่างแกร่งขยับกายลุกจากเก้าอี้ ค่อยๆเดินเข้ามาหา

 

 

แต่พอเริ่มประชิดตัวก็รับรู้ได้ว่า..... เรียวไม่ได้รอเขาตัวคนเดียว แต่มีแอลกอฮอล์และนิโคตินรอเป็นเพื่อนด้วยจำนวนหลายกระป๋องที่เกลื่อนกลาดกับซองบุหรี่ที่วางไว้บนพื้นไม้ข้างโซฟา

 

 

"นาย... เมาเหรอ?" เบี่ยงศีรษะหลบลมหายใจคลุ้งกลิ่นเหล้า

ทว่าเหมือนต้องการจะหลบสายตาร้อนคมโศกสีน้ำตาลที่จ้องตนจนทนแทบไม่ไหวมากกว่า

 

มือหนาเกาะยึดไหล่บาง จ้องเขม็งรอยแดงเด่นชัดที่สังเกตเห็นบนต้นคอขาวระหง

พร้อมกันนั้นก็ทาบริมฝีปากทับแล้วขบแน่นบนรอยช้ำนั้นลงไป

 

 

 

"ฉันไม่ยอมให้นายเป็นของใครหรอก"

 

 

 

เอ๊ะ??

 

 

 

"เรียว.... ทำไม... อื้อ!!!"

 

เจ้าของชื่อหยุดคำถามด้วยริมฝีปาก จูบจาบจ้วงรุนแรงโดยไม่ได้ร้องขอทำให้ชิเงอากิแทบทรงตัวไม่ไหว

 

 

 

 

โบราณว่า.... อย่าไปถือสาคนเมาหัวราน้ำ

ทว่าบางสิ่งที่พูดออกมาอาจจะมาจากก้นบึ้งของหัวใจก็เป็นได้........

 

 

 

แล้วคำพูดที่คนเมาบอกเขาในตอนนี้ ชิเงอากิควรเชื่อดีหรือเปล่า??

 

 

 

แต่ถึงจะเชื่อไม่เชื่อ..... แค่วาจาพล่อยๆที่ไม่ได้เกิดจากสติของเรียวนั้น

ก็ทำให้หัวใจเต้นเป็นกลองระรัวได้แล้ว

 

 

 

นี้ตัวเองเมาหรือไงกัน แอลกอฮอล์สิ่งผิดศีลห้าสามารถถ่ายทอดอาการ"เมา" ผ่านจูบได้จริงหรือ??

 

 

 

สิ่งที่เขาเกลียดทั้งหลาย....  

ไม่มีสติที่จะต่อต้าน... หรือใจไม่ยอมต่อต้านเองกันแน่นะ....

 

 

 

 

 

 

 

 

จูบรสเหล้า..... เคล้าสองริมฝีปากเป็นหนึ่งเดียว

 

 

ลมหายใจคลุ้งกลิ่นบุหรี่..... หอบถี่ระรัวรวมเป็นหนึ่งเดียว

 

 

 

 

 

 

 

 

จนไม่รู้ว่าตอนไหน ที่ร่างกายเปลือยเปล่าของคนสองคน........ รวมเป็นหนึ่งเดียว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ชิเงอากิคงจะยังไม่รู้และไม่เคยรับรู้.... ว่าหัวใจหลอมละลายเป็นหนึ่งเดียวกับคนๆนี้ไปแล้ว

 

 

 

 

 

.

 

.

 

.

 

 

 

 

 

 

To be continue

Comment

Comment:

Tweet

เราชอบคู่นี้นะ ยังตามมาอ่านทั้งในนี้แล้วก็ในboard จะรออ่านต่อไปจ๊ะ (ปล.อย่าพึ่งเปลี่ยนใจไปarashiจนลืมคู่นี้น้า)

#2 By taichan (118.172.35.52) on 2009-02-15 02:23

อ่านรวดเดียวตั้งแต่ intro - ตอน 13
แอบกรี๊ด กลัวน้องตกเป็นของเหมียวโคะ 555

สุดท้ายคุณเรียวกินตับคุณน้องเรียบร้อยแล้ว
แอบดีใจนิด ๆ + อยากอ่านต่อมากมาย

เนื้อเรื่องดูลุ้นดีค่ะ เนิบเป็นบางตอน แต่ว่าอ่านได้เรื่อย ๆ อารมณ์สบาย ๆ

คิดจะรวมเล่มไหมคะ ^O^

#1 By Poofu_GiRl on 2009-02-13 11:15