[Fic] Roommate Ch.12.2 [Ryo x Kei x Shige]

posted on 14 Jan 2009 12:34 by makochin in Koyashige, Nishikato, Roommate
 

 

Title: Roommate

Cast: Ryo x Shige x Kei

Chapter: 12.2

Author: makochin

 

.

 

.

 

.

 

.

 

 

 

 

 

ในรถเก๋งกึงแวนสีเทากำลังวิ่งผ่านม่านน้ำหนาไปตามถนน

คนสองคนนั่งเงียบอยู่เบาะด้านหน้า ฝั่งขวาขับรถ ฝั่งซ้ายตัวสั่นเทิ้มเพราะความหนาวจากน้ำ

 

 

ร่างสูงเจ้าของรถซึ่งทำหน้าที่เป็นคนขับไปด้วย ชำเลืองมองชิเงอากิที่เปียกชุ่มและมอมแมมไปทั้งตัว

โชคดีที่เขาตัดสินใจขอตัวจากที่บ้านขับรถตามหา ไม่อย่างนั้นแล้วตอนนี้จะเป็นอะไรบ้างก็ไม่รู้ หรืออาจจะหาไม่เจอเลยก็ได้....

 

 

 

ถ้าไม่ติดฝน อยากจะเร่งความเร็วให้ถึงบ้านเสียจริง... เป็นไปได้วาร์ปทะลุมิติไปเลยยิ่งดี

 

 

 

 

ซุกตัวสะท้านเพราะความหนาวมาตั้งแต่ขึ้นรถ ไม่พูดไม่จา สายตาเหม่อมองออกไปนอกรถเสมอ และสองมือเล็กก็กุมบางอย่างแนบอยู่กับอกไว้....

 

 

"ชิเงะจัง มือถืออะไรไว้น่ะ"

 

 

"เครื่องรางน่ะ..."

 

 

 

ร่างสูงแอบยิ้มดีใจหลังจากได้ยินเสียงโรยแรงที่เป็นคำตอบจากคนอายุน้อยกว่า ทว่าก็ต้องหยุดลงไปทันใด

 

 

"เรียวซื้อให้ทั้งที... ฉันไม่อยากทำหาย..."

 

"ง...งั้นเหรอ นั่นสินะ"

 

 

 

 

 

 

 

 

แล้วถ้าอันที่ฉันซื้อให้ นายจะตามหาเอาเป็นเอาตายแบบนี้บ้างหรือเปล่า??

 

 

 

 

 

 

เกือบชั่วโมงถัดมา ก็ขับรถมาถึงบ้านของตนเสียที

เคอิจิโร่คุณชายของบ้านโคยาม่า ก็บอกคุณพ่อบ้านวัยกลางคนโดยเร็ว

 

"คุณลุงครับ พาชิเงอากิขึ้นไปห้องผมที เตรียมผ้าขนหนูกับเสื้อผ้าให้เปลี่ยนด้วย"

 

"ชิเงะจัง รีบไปอาบน้ำสระผมก่อนนะ เดี๋ยวพี่จะตามขึ้นไปทีหลังนะ"

 

"อ... อื้ม"

 

 

 

 

 

 

ชิเงอากิอาบน้ำสระผมตามคำสั่งเจ้าบ้าน น้ำจากฝักบัวกระทบศีรษะไหลไปตามผิวเนียนจนจรดพื้นล้างความสกปรกจากน้ำฝน คราบโคลนกลางเมืองและความเหนื่อยล้าออกไป

คว้าเสื้อคลุมที่คุณพ่อบ้านแขวนเตรียมไว้ในห้อง เดินถือผ้าขนหนูสีขาวขยี้ผมเปียกออกมาจากห้องน้ำ แล้วถือวิสาสะนั่งพักสบายๆบนเตียงกว้างซะเลย

 

 

กวาดตาไปรอบห้องกว้าง ชั้นหนังสือสูงยัดด้วยตำราเรียนและหนังสืออ่านเล่นเรียบร้อย

 

เฟอร์นิเจอร์สวย จัดได้ลงตัวทุกสัดส่วน สมเป็นสไตล์ของพี่เคจริงๆ

 

 

 

 

ท่าทางห้องนี้จะใหญ่กว่าห้องที่ตัวเองอยู่เสียอีกแฮะ.....  

 

 

 

 

อ๊ะ!! นึกถึงที่บ้าน ยังไม่ได้โทรบอกเรียวเลยนี่นา....

 

 

 

 

 

เดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือของตนที่วางทิ้งอยู่โต๊ะใกล้ๆ ก่อนจะไปชำระร่างกาย

พยายามกดเครื่องมือสื่อสารที่กระแทกพื้นพังไปแล้วให้เปิดให้ได้ ทั้งวิธีเปิดปกติ ถอดแบตเตอรี่จากฝาพับแล้วใส่ใหม่ พยามยามสารพัดวิธีเท่าที่นึกในหัวได้ตอนนั้นก็งัดมาใช้หมด กรอบหน้าเคลียด้วยผมเปียกบอกได้ชัดถึงความร้อนรนเป็นที่สุด

 

 

 

"ชิเงะจัง จะโทรหาใครน่ะ" เจ้าของห้องนอนถามแขกที่กำลังง่วนอยู่กับโทรศัพท์เอาเป็นเอาตาย

 

"โทรหาเรียว" ตอบด้วยเสียงร้อนใจไม่แพ้กับหน้าตาในตอนนี้

แต่หลังจากร่างสูงได้ยินคำตอบแล้ว ก็รีบสาวท้าวยาวมาที่เตียงพอดี

"อ๊ะ!! จะเอาไปไหนน่ะ??"

 

 

 

 

"ชิเงอากิ... เราเป็นอะไรกัน"

 

"เลิกพูดถึงชื่อนั้นซักทีได้มั้ย??"

 

"คนที่อยู่ตรงหน้าน่ะ... พี่เองไม่ใช่เหรอ!!"

 

 

"...................................."

 

 

"พี่ขอโทษนะ" ขีดสุดอารมณ์ของเคอิจิโร่ในขณะนั้นเริ่มลดลงเพราะคนตรงหน้า

ตระหนักได้ว่าสิ่งที่หลุดปากตัวเองออกไปและน้ำเสียงเย็นยะเยียบนั้นจะทำให้คนอายุน้อยกว่าตกใจเพียงใด

 

 

 

 

ไม่ใช่พี่เคย์ที่ใจดีอยู่เสมอ พี่เคย์ที่ยิ้มแย้มคนนั้น.... หายไปไหน

 

 

 

 

 

"ขอโทษนะ....."

 

"พี่รักชิเงอากิจังนะ" มือใหญ่จับไหล่บาง ตาประสานตา เสียงบอกรักสั่นเครือ สรรพนามที่เปลี่ยนไป

ตาคมรีที่ฉายแววจริงจัง จริงจังจนน่ากลัว ทว่าในความจริงจังนั้นก็ระคนไปด้วยความเศร้า หวาดกลัว และอื่นๆอีกมากมาย

 

"พี่เคย์.........."

 

 

 

ริมฝีปากอิ่มถูกลิดรอนคำพูดและลมหายใจด้วยร่างสูง จูบจากเคอิจิโร่เพิ่มน้ำหนักขึ้นเรื่อยๆ

ไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะขัดขืนเพียงใด ลิ้นร้อนแทรกเข้ามาตามแรงปะทุอารมณ์พลุ้งพล่าน

 

 

 

"อื้อ!!!!!"

 

 

 

ร่างสูงถอนจุมพิตออกรับอากาศหายใจ หอบกระชั้นถี่ๆ มือใหญ่จับคอเสื้อคลุมอาบน้ำ

ซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่ปกคลุมคนตัวบางในขณะนี้ให้หลุดออก เผยให้เห็นไหล่ขาว

กระนั้นก็โน้มทั้งร่างให้ขนานไปกับที่นอนทั้งๆ มีคนอยู่ด้านใต้ เขยื้อนริมฝีปากของตนไปที่ข้างๆใบหู

ใบหน้าสวยรู้สึกถึงลมหายใจและสายตาแสนร้อนผ่าวไปทั่วร่าง

 

 

 

"ชิเงอากิ เป็นของพี่เถอะนะ"

 

 

 

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

 

 

 

หนึ่งหนุ่มกลางฝน เดินช้าๆ เหมือนคนสิ้นหวังในชีวิต

 

เสื้อยืดเปียกน้ำลู่ไปตามกล้ามสวย เริ่มเคลื่อนกายลำบากเพราะกางเกงยีนส์ขาดๆอมน้ำไว้

 

ร่มสองคันที่ถือไว้มือ ก็คงจะไม่มีประโยชน์ต่อไป เพราะคนถือไม่ได้ใช้ให้ตรงกับคุณประโยชน์

 

ใบหน้าคมก้มลงพื้นทอดสายตาไม่มีสิ้นสุด......

 

 

 

 

 

......เขาหาชิเงอากิไม่เจอ......

 

 

 

 

 

ตลอดสองถึงสามชั่วโมงที่วิ่งตามหา เพื่อนร่วมห้องหน้าสวยของเขาไปอยู่ไหนกัน

จะติดฝน ตากฝน หนาวสั่นอย่างไรก็ไม่รู้

 

 

 

 

 

รู้สึกสมเพชตัวเอง แค่นี้ก็หาไม่เจอ..... แค่นี้ก็ดูแลกันไม่ได้

 

 

 

 

หรือว่าเรียว.... จะไม่มีสิทธิ์ดูแลชิเงอากิไปชั่วชีวิต

 

 

 

 

ห่าฝนหนักที่ยังไม่หยุดตก ต้องการจะบอกเขาแบบนี้ใช่หรือเปล่า?

 

 

.

 

.

 

.

 

.

 

To  be continue chapter 13

 

 

อยากบอกว่าแต่งยากที่สุดเลยค่ะตอนนี้ ผิดคาดไปเยอะโขเลย ขอบคุณผู้อ่าน(อันน้อยนิด)ที่ยังตามกันนะคะ

Comment

Comment:

Tweet

น้องปูน...พี่ขอเซฟไปอ่านที่ห้องละกันนะ
ขืนนั่งอ่านที่ทำงานพี่โดนไล่ออกแน่เลย -*-
อ่านแล้วจะกลับมาเม้นท์นะน้อง

ว่าแต่ว่า...นิชิคาโต้ ต่อมจิ้นทำงานหนักแน่เลย

#1 By P' limp (202.28.183.10) on 2009-01-17 11:17