Title: Roommate

Cast: Ryo x Shige x Kei

Chapter: 12.1

Author: makochin

 

 

 

 

 

 

 

ร่างบางวิ่งฝ่าฝนกระหน่ำ มองไม่เห็นหนทางข้างหน้า

 

 

เพื่อของชิ้นเล็กๆ ชิ้นหนึ่ง

 

 

ของ "สำคัญ" จากคน "สำคัญ"

 

 

แต่ไม่เคยตระหนักมาก่อนเลยว่า "สำคัญ" เพียงใด

 

 

 

 

 

.

 

.

 

.

 

.

 

 

 

"ทำไมมันน่าเบื่อแบบนี้วะ... ไม่มีอะไรน่าดูซักรายการเลยรึไง?"

เจ้าของร่างเล็กนอนเอกเขนกบนโซฟาภายในห้องพัก ในมือก็พลางกดรีโมตโทรทัศน์ไปด้วย

ใบหน้าหล่อคมก็แสดงสีหน้าเบื่อหน่ายตามคำสบถอย่างเห็นได้ชัด

 

 

 

ถ้าตอนนี้ฝนไม่ตกล่ะก็ ป่านนี้เขาคงสถิตอยู่ที่บ้านยามะพีเรียบร้อยแล้วล่ะ

 

 

 

รูปที่จะส่งเข้าประกวดก็ไม่มีอารมณ์จะทำ เลยทิ้งงานไว้ที่สตูดิโอคณะไว้ดื้อๆ

หนีกลับบ้านมาซะเลย แต่ก็คงจะดีแล้วที่กลับก่อน เพราะตอนนี้เสียงฝนกระทบพื้นโลกก็ยังดังไม่ขาดสาย

ไม่มีท่าว่าจะหยุด แถมยังทวีความแรงเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว

 

 

 

 

[b]เพื่อนแท้ยามหิว ราเม็งคัพ UFO[/b]

 

 

 

 

จ๊อกกกกก.............

 

 

 

 

".................................." - -"

 

 

 

แม้จะไม่ทราบผลตอบรับของตัวสิ้นค้าได้โดยตรง แต่ผู้ผลิตโฆษณาชิ้นนี้ก็คงจะประสบความสำเร็จพอสมควร

เพราะมีผู้รับชมคนหนึ่งลุกออกจากเก้าอี้ แล้วเดินเข้าครัวไปเรียบร้อยแล้วหนึ่งราย

 

 

เรียวเปิดตู้สำหรับเก็บพวกเครื่องปรุง อาหารแห้ง ส่องหาสิ่งที่สามารถจะทำให้ท้องอิ่มได้

แต่แล้วก็ต้องถอนหายใจเพราะไม่เจออะไรซักอย่าง เปิดตู้เย็นก็เจอแต่จำพวกอาหารสดที่ยังไม่ได้ปรุงพร้อมรับประทาน

แน่นอนว่ารูมเมทชิเงอากิไม่ได้ซื้อพวกบะหมี่ถ้วยหรืออาหารสำเร็จรูปทิ้งไว้อยู่แล้ว

แล้วจะให้คนที่ฝีมือการทำครัวติดลบแบบเขามาทำกินเองหรือ....

มีหวังได้โดนคุณเพื่อนร่วมห้องหน้าสวยสวดยับอีกแน่ๆ

 

 

 

 

ว่าแต่ป่านนี้แล้ว ชิเงะทำไมยังไม่กลับอีกนะ.....?

จะติดฝนอยู่ที่ไหน หรือทำงานที่มหาลัยยังไม่เสร็จกันแน่.....?

 

 

 

 

โทรไปถามดูดีกว่า

 

 

 

 

Trrrr..... Trrrrrrr..........

 

 

 

"ฮัลโหล"

 

"ชิเงะ นายอยู่ไหนน่ะ"

 

"ฉันคงยังไม่กลับอีกซักพักน่ะ นายหาอะไรกินไปก่อนนะ!!!"

เสียงปลายสายพยายามตะเบ็งแข่งกับเสียงฝนและลมให้คนต้นสายได้ยิน

 

"ว่าไงนะ ฉันไม่ได้ยินเลย นี่นายอยู่ไหนกันแน่"

 

"ตอนนี้ฉันกำลัง.... โอ๊ยยย" จู่ๆ ชิเงอากิก็เงียบไปชะงักงันพร้อมเสียงสภาพอากาศรอบตัวด้วย

พอดูหน้าจออีกทีก็พบว่าสายตัดไปซะดื้อๆ

 

 

 

 

"นายนี่นะ.... รีบๆพูดมาตั้งแต่แรกก็หมดเรื่อง"

เรียวคว้าร่มสองคันก่อนที่จะก้าวท้าววิ่งออกจากห้องแบบไม่คิดชีวิต

หวังว่าอีกฝ่ายคงจะไม่เป็นอะไรไปเสียก่อน

 

 

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

 

 

"โถ่เอ๊ย รีบขับไปไหนเนี่ย...!!!" ร่างบางกองลงพื้นกุมหัวป้อยๆ

หลังจากเซหลังแล้วศีรษะกระแทกกำแพงเนื่องจากหลบน้ำกระเซ็นสาดจากรถยนต์ขับด้วยความเร็วสูง

แต่แทนที่จะหลบน้ำได้กลับเซไม่เป็นท่า ก้นกระแทกพื้นไม่พอ บริเวณนั้นยังเจิ่งไปด้วยน้ำโคลนซะอย่างนั้น

สภาพชิเงอากิตอนนี้แทบจะเรียกได้ว่า เน่าไปทั้งตัวเลยทีเดียว

 

 

"มือถือก็เปิดไม่ติดอีก เฮ้อ...." ใบหน้าหวานชุ่มไปด้วยน้ำก้มลงมองเครื่องมือสื่อสารที่อยู่ในมือ

ตอนที่ล้มบนพื้นนั้นชิเงอากิใช้มือทั้งสองข้างยันไว้เต็มแรง โทรศัพท์โดนกระแทกไปเต็มๆ

ส่งผลให้เครื่องดับกะทันหัน สายที่กำลังคุยกับเรียวอยู่นั้นก็โดนตัดไปด้วย

 

 

 

........ทำไมวันนี้ดวงไม่ดีเอาซะเลยนะ ของหาย เปียกฝน เสื้อเลอะโคลน โทรศัพท์พัง เจอในสิ่งที่ไม่อยากเจอทั้งนั้น......

 

 

 

น้ำตาคลอหน่วยตาคู่สวยปริ่มๆ ก่อนที่เจ้าตัวจะเช็ดบนแขนเสื้อที่โชกน้ำ แล้ววิ่งหาเครื่องรางที่ทำหายต่อไป

 

 

 

 

 

เรื่องแค่นี้ ไม่ยอมแพ้หรอก!!

 

 

 

 

คนตัวบางเดินลุยฝนย้อนกลับไปเส้นทางเดิน พยายามนึกว่าระหว่างทางไปซื้อของแวะไปทำอะไรที่ไหนบ้าง

ตากลมสวยสอดหาถุงสีแดงใบเล็กๆ ด้วยความที่ฝนตกหนักจนแทบจะมองไม่เห็นอะไร

ทำให้เจ้าตัวต้องเดินเข้ามองไปใกล้ๆ ไม่ว่าจะบริเวณตู้โทรศัพท์ หรือข้างถังขยะระหว่าง ก็ล้วนแล้วแต่สำรวจมาทั้งนั้น

 

 

"อ๊ะ!! นี่ไง"

 

 

และแล้วความพยายามไม่สิ้นผล รีบก้มลงหยิบของที่ว่าบริเวณริมกำแพงตึกใกล้ๆกับร้านที่ไปซื้ออุปกรณ์

สองมือกุมถุงใบเล็กไว้แนบอกราวกับว่ากลัวจะหายไปไหนอีก ไม่รังเกียจว่ามันจะเปรอะหรือสกปรกขนาดไหน

ทั้งร่างค่อยๆทรุดลงกับพื้น ศีรษะพิงกำแพง    

อย่างเหนื่อยล้า....

 

 

 

 

 

ถึงร่างกายจะสั่นสะท้านด้วยความหนาว ทว่าใบหน้าหวานนั้นเปื้อนไปด้วยรอบยิ้มไร้กังวล

 

 

 

 

 

 

หาเจอแล้ว..... ดีใจจัง

 

 

 

 

 

 

เหนื่อยจังเลย.... ขอนั่งพักตรงนี้ซักหน่อยแล้วกัน ไหนๆก็เปียกไปทั้งตัวแล้ว

 

 

 

 

.............................

 

.....................

 

 

................

 

 

..........

 

 

.......

 

 

....

 

 

 

 

 

"ชิเงะจัง... ชิเงะจัง!!! มาทำอะไรอยู่ตรงนี้น่ะ"

 

"............................"

 

"ดีใจจังที่ไม่เป็นอะไร" ร่างสูงโถมกอดคนที่นั่งอยู่บนพื้นเต็มอก

เสื้อแบรนด์เนมที่สวมใส่อยู่จะเลอะโคลนหรือเป็นอย่างไรก็ไม่สน ขอให้คนตรงหน้านี้ไม่เป็นอะไรก็พอแล้ว

 

 

"..........................." ชิเงอากิไม่ตอบอะไร เพียงแต่พิงไหล่สูงไว้เท่านั้น

ตอนนี้อยากได้ความอบอุ่นจากใครสักคนก็ยังดี

 

 

"ตามหาเราตั้งนานแหนะ โทรศัพท์ก็โทรไม่ติด ไปหาที่คณะก็ไม่อยู่ เลยลองขับรถหาดูรอบๆ ก็เจอชิเงะจังพอดี"

อีกฝ่ายก็ยังไม่คลายอ้อมแขนออก ใบหน้าซุกผมนุ่มสีเข้มเปียกลู่ไปตามโครงหน้าสวย

 

"ไปเปลี่ยนเสื้อที่บ้านก่อนแล้วกัน"

 

 

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

"ชิเงะ นายอยู่ไหน!!!!! ชิเงอากิ!!!!!"

 

สองมือกับร่มสองคัน ข้างหนึ่งกางเพื่อไม่ให้ตนเปียก อีกข้างถือไปให้อีกคน

เรียวตามหาชื่อบุคคลที่ตะโกนเรียกเสียงดังแข่งกับน้ำที่เทลงมาจากฟากฟ้าไม่หยุดหย่อน

 

 

รองเท้าผ้าใบทีเน่าอยู่แล้วยิ่งเน่าไปใหญ่เพราะต้องลุยน้ำฝน ทำให้วิ่งลำบากมากขึ้น

แต่เขาก็ไม่สนใจ เพราะเป้าหมายที่วนเวียนอยู่ในหัวคือต้องหาชิเงอากิให้เจอเท่านั้น!!!

 

 

วิ่งวนไปวนมาร่วม 2 ชั่วโมง ทั้งทั่วมหาลัยและคณะนิติฯ ร้านค้ารอบๆ

ซูเปอร์มาเก็ตใกล้ๆ อพาทเม้นท์ที่ชิเงอากิไปซื้ออาหารประจำ สวนสาธารณะ

และอีกหลายๆแห่งที่เรียวพอจะนึกออกได้ในขณะนี้

 

 

 

"ชิเงอากิ.... ชิเงอากิ!!!!!!!!!!"

 

 

 

 

 

To be continue part 12.2

Comment

Comment:

Tweet