[SF] Our Place@Fire Escape - Rui x Tsukasa

posted on 16 Apr 2009 22:58 by makochin in SF

 

 

.

 

.

 

.

 

.

 

 

 

แอ๊ดดด........

 

เสียงบานประตูไม้หนักอึ้งค่อยๆเปิดออก พร้อมกับร่างบางในชุดสีแดงสดตัดเย็บอย่างประณีตด้วยผ้าเนื้อดีมีราคาค่อยก้าวออกมาที่ทางหนีไฟของโรงเรียนเอย์โตคุซึ่งเห็นได้ทั่วอาณาเขตโรงเรียนจากที่สูง หนุ่มในชุดแดงก้าวลงบันไดซีเมนต์เพื่อจะเดินไปหาหนุ่มร่างสูงใหญ่ชุดขาวดั่งเจ้าชาย ที่เกาะระเบียงทอดสายดาดูนักเรียนคนอื่นๆที่เดินขวักไขว่อยู่ชั้นล่าง.....

 

 

"นายเรียกชั้นมาทำไม รุอิ"

 

"ก็คิดถึงนายไง ซึคาสะ" ยิ้มอ่อนโยนให้กับผู้มาใหม่ แต่ก็ไม่ปล่อยให้เวลาผ่านไปเนิ่นนาน เจ้าของชื่อ ‘รุอิ' ก็ล็อกร่างเจ้าของชื่อ ‘ซึคาสะ' ไว้แน่น รวบข้อมือบางที่โผล่พ้นเสื้อสูท กำไว้เหนือผมหยิกหนานุ่มเป็นวงทันที ต่อด้วยใบหน้าหล่อประทับจูบบนปากสีแดงสดตามสเต็ป ลิ้นร้อนของร่างใหญ่รุกไม่ยั้ง ส่วนคนโดนจูบนั้นก็ตอบรับแต่โดยดี

 

 

"อดอยากมาจากไหนล่ะฮึ?" สายตาคู่สวยขบนหน้าขาวพราวด้วยเหงื่อช้อนตาขึ้นหาคนตัวสูงกว่าถามอย่างท้าทาย แต่น้ำเสียงที่ถามไม่ใช่ธรรมดา แต่บนเสียงหอบกระชั้นมาด้วย

 

"เงียบก่อนเถอะ" หยุดคำพูดด้วยริมฝีปากอีกครั้งด้วยการกระทำเดิมๆ แต่ไม่เหมือนเดิมตรงนี้มือใหญ่นั้นค่อยๆดึงชายเสื้อเชิ้ตสีดำตัวในออกจากกางเกง ก่อนที่จะสอดเข้าไปลูบไล้เนื้อเนียนใต้ร่มผ้า รุอิเปลี่ยนต่ำแหน่งจุมพิตจากกลีบปากเป็นพรมจูบไปทั่วซอกคอระหง

 

"อะ...อ๊า!!!" เสียงซึคาสะดังขึ้นมาเพราะถูกฟันขาวของรุอิงับ แต่รุอิก็ไม่ได้สนใจกับเสียงร้องเพราะความเจ็บนี่เท่าไหร่ เพราะส่วนอ่อนไหวภายใต้กางเกงสีเสือดนกนั้นโป่งขึ้นมาซะแล้ว

 

"เห็นมั้ย ไม่ต้องมาปากดี นายก็อดอยากมาเหมือนกันไม่ใช่เหรอ" เสียงหล่อทุ้มก้มกระซิบข้างใบหูของร่างบาง แอบยิ้มเยาะอย่างผู้มีชัย ทว่าซึคาสะก็คงจะไม่ได้เห็นรอยยิ้มที่หาได้แสนจะยากเย็นจากผู้ที่ใครๆก็เรียกว่า  "เจ้าชายน้ำแข็งแห่งเอย์โตคุ" เพราะใบหน้าสวยซบบนไหล่หนาปิดบังใบหน้าแดงๆที่เพิ่งจะสูบฉีดเลือดพลัน ไม่อยากให้เพื่อนร่วมกลุ่ม Flower 4 มาเห็นใบหน้าของตน คนที่ทั้งโรงเรียนต่างก็พากันเกรงกลัวกันถ้วนหน้า แต่บัดนี้เสือผู้ดุร้ายกลายเป็นแมวน้อยตัวเล็กๆหมดสภาพซะแล้ว

 

 

"โอ๊ยย!!!" ใบหน้าผู้มีชัยของรุอิก็ต้องบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดแทน เพราะมือเล็กที่โอบไหล่ทั้งสอง ข้างได้ทำการฝังเล็บเข้าเนื้อลงไป แม้จะมีเสื้อปกคลุมกายใหญ่อยู่แล้ว แต่เพราะแรงนิ้วกดอันมหาศาลของซึคาสะด้วยความหมั่นไส้ เสื้อหนาแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์ นิสัยเอะอะๆก็ใช้กำลังนี่แก้ไม่หายเลยนะ..... โดเมียวจิ ซึคาสะ

 

"เล่นรุนแรงจังนะ โดเมียวจิคุง" เพื่อเป็นการทำโทษแมวพยศในอ้อมแขน มือร้อนที่ลากผิวเปลี่ยนมาเป็นถอดอาภรณ์แทน ถอดเสื้อสูทก่อน แล้วตามด้วยปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตดำ ก่อนที่ผ้าเนื้อดีเหล่านั้นจะทำผิดหน้าที่ด้วยการกองนิ่งๆอยู่บนพื้นแทน

 

 

ซึคาสะหน้าแดงกว่าเดิม แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากปล่อยให้ตัวเองซบไหล่อีกฝ่ายหน้าแดงต่อไปพลางทุบหลังคนตัวสูงแรงๆซักสองสามที แล้วปล่อยให้เกมที่เหลือให้รุอิดำเนินต่อไป

 

จนกระทั่งมือร้อนเริ่มเปลี่ยนมาปลดตะขอกางเกงแทน เพราะเนื่องจากมือข้างหนึ่งลูบไล้หลังเนียนน่าสัมผัสไปมาอยู่นั้น ทำให้อีกข้างที่เหลือทำภารกิจไม่ถนัดเท่าไหร่ ส่วนคนที่รับบริการถอดเสื้อผ้าเริ่มจิ๊ปากขัดใจ สองแขนบางดันอกใหญ่ออกจากตัว ไม่วายก็สบถพึมพำไปด้วย

 

"ชักช้า!!! ฉันถอดเอง!!!" ว่าแล้วซึคาสะก็จัดการกระชากผ้าท่อนล่างตัวเองออกไป ทำให้ร่างสูงยิ้มแป้นหลังจากเห็นร่างเปลือยเปล่าของคนตัวเล็กกว่าดั่งใจ แถมไม่ต้องเปลืองแรงถอดให้เองอีกต่างหาก ^_^

 

หลังจากเกมส์ได้ถูกลัดด่านโดยผู้เล่น รุอิก็ดำเนินต่อไม่ชักช้า ถอดเสื้อผ้าของตัวเองแล้วทิ้งลงพื้นให้ลงไปทำหน้าที่เดียวกันกับชุดสีแดงที่ล่วงหน้าไปกองอยู่บนพื้นก่อนแล้ว ระหว่างที่ปลดกระดุมเสื้อขาวของตัวเองอยู่นั้น ก็รู้สึกได้ว่าท่อนล่างของตัวเองปะทะกับอากาศหนาวเย็น ก้มมองดูสาเหตุของความหนาวเย็น ก็พบว่าโจทย์เกมของตัวเองกำลังก้มหน้างุดๆช่วยลัดไปอีกด่านถอดให้อยู่นั้นเอง  

 

ปกติรุอิผู้สุขุมใจเย็นถึงกระทั้งเย็นชา ไม่ค่อยจะเห็นด้วยกับนิสัยใจร้อนดั่งไฟ เอะอะชอบใช้กำลังของซึคาสะในยามปกติเท่าใดนัก แต่เวลานี้นิสัยใจร้อนรักความรุนแรงช่างเป็นประโยชน์เสียจริงๆ มือใหญ่สอดเข้าไปในกลุ่มผมดำหยิกนิ่ม เคลียมือกับกลุ่มไหมสปริงตัวสวย ก้มหน้าดูร่างบางที่พิงหลังชิดอยู่กับกำแพงซีเมนต์เบียนหน้าไปอีกทาง ใบหน้าขาวสวยเรื่อแก้มแดง ขนตางอนยาวหลุบต่ำพยายามบังไม่ให้เห็นแววตาเยิ้มเพราะอารมณ์ประทุของตัวเอง แต่ดูท่าจะหลบได้ไม่มิด เพราะเสียงหายใจถี่ๆ มันฟ้องออกมาก่อนแล้ว

 

 

"อายฉันเหรอ?"

 

"ไม่ได้อายซักหน่อย!!!!"

 

 

น่ารักชะมัด!!!

 

 

รุอิพลิกร่างคนขี้วีนให้หันหน้าไปทางด้านกำแพง มือร้อนหนึ่งข้างโอบเอวจากด้านหลังลูบท้องน้อยใต้สะดือไปมา  ซึคาสะรู้สึกหวามไหวป่วนไปทั่วบริเวณท้อง ลมหายใจเริ่มทวีความแรง สายตาคู่สวยเริ่มยั่วยวนทุกขณะ บัดนี้ ส่วนอ่อนไหวของร่างบางพร้อมที่จะหาใครสักคนมาปลดปล่อยความอัดอั้นแล้ว.......

 

 

 สองมือเล็กทาบยันไว้กับกำแพงซีเมนต์สีเดียวกับพื้น ใบหน้าก็แนบชิดกำแพงเช่นกัน มือใหญ่ที่ลากไปตามท้องน้อยเมื่อซักครู่เปลี่ยนมาใช้ปลายนิ้วขยับยอดขึ้นลงแทน จากช้าๆเริ่มไล่ให้เร็วคล้อยตามสะโพกเล็กที่เริ่มขยับเร่ง

 

"ฮ.... ฮ๊า...." เสียงครางหลุดจากริมฝีปากเผยอสีแดงสดอยู่ หลังจากที่น้ำขาวขุ่นทะลักเต็มมือใหญ่แล้ว ก็ได้เวลาที่รุอิตัวน้อยจะปลดปล่อยออกมาบ้าง

 

 

"ตาฉันล่ะนะ....." กระซิบเสียงพร่าข้างหน้าสวย ก่อนที่จะเริ่มใช้นิ้วเปื้อนน้ำรักเมื่อสักครู่เบิกปากทางให้สอดใส่ได้สะดวกยิ่งขึ้น จากหนึ่งเป็นสอง สองเป็นสาม จนคิดว่าซึคาสะพร้อมที่จะให้เข้าไปเยี่ยมเยียนแล้ว จึงเริ่มพารุอิตัวน้อยเข้าไปทักทาย

 

 "อ.... อื้อ!!"

 

"ทนหน่อยนะที่รัก" ได้ยินเสียงเล็ดลอดจากฟันขาวที่กัดกันอยู่ของซึคาสะที่หันหลังก้มโค้งให้อยู่ รับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดของร่างตรงหน้าจากมือสองข้างที่พยายามจะจิกกำแพงระบายความเจ็บปวดออกไป รุอิค่อยๆขยับส่วนที่โป่งนูนผงาดขึ้นมาเต็มที่ทีละนิดๆ จนรับรู้จากมือของข้างที่โอบเอวเล็กว่าหายเกร็งแล้ว จึงเริ่มดำเนินเกมรักต่อ.......

 

 

ร่างสูงค่อยทวีความเร็วหลังจากสอดใส่ได้มิดด้าม แนบชิดสะโพกเล็กสนิท กระทุ้งเข้าไปเต็มแรง ประสานเป็นจังหวะกับซึคาสะ มือสองข้างกระชับเอวแน่นยิ่งขึ้น เม็ดเหงื่อของร่างทั้งสองหลอมรวมเป็นเม็ดเดียวกัน รวมถึงลมหายใจด้วยเช้นกัน

 

 

"มีแรงแค่นี้เองเหรอ"

 

 

ท้าหรือครับที่รัก.... ก็ได้ เดี๋ยวจัดให้ ^__^

 

 

รุอิกระแทกแก่นกายแรงเข้าไปสุดแรงตามที่คนร้อนแรงสั่ง ร่างบางกระตุกแทบทนรับความเจ็บไม่ไหวแต่ก็ยังทนต่อไป ใบหน้ากัดฟันพยายามข่มความเจ็บปวดลงไป ท่าทางจะข่มได้ไม่ยากนักเพราะสีหน้าแห่งความพอใจมันแสดงออกมามากกว่า

 

"อะ... อ๊า!!! ด... ดีมากเลย รุอิ" ยิ่งเสียงครางแห่งความพอใจมีมากเท่าไหร่ ถึงเข่าตัวเองจะแทบทรุด รุอิก็ยิ่งยินดีที่จะทำให้โดะเอสแสนเอาแต่ใจพอใจนานยิ่งๆเข้าไปมากขึ้นเท่านั้น เร่งความเร็วและแรงให้มากว่าปกติ จนนิ้วตัวเองเริ่มจกเข้าเนื้อที่เอวบางแน่น ทว่าซึคาสะก็ไม่ได้ร้องว่าเจ็บเลยสักแอะ

 

 

จนกระทั่งถึงขีดสุดความต้องการ น้ำรักฉีดหลั่งไหลในปากทางรักของซึคาสะ หลังจากที่ถอนรุอิตัวน้อยที่กำลังค่อยๆคืนตัวสู่สภาพเดิม ขายาวๆแทบเข่าทรุดลงไปพิงตัวข้างร่างบางที่กองตัวหมดสภาพไม่แพ้กัน....

 

 

 

 

เมื่อคนทั้งสองที่นั่งพิงกายกันอยู่คลายเหนื่อยลงไปสักนิดแล้ว ใบหน้าสวยเข้มที่ซบอยู่บนไหล่หนาก็เริ่มเปล่งวาจาทลายความเงิยบ

 

"ไม่กลัวยัยนั่นเข้ามาเห็นรึไง?"

 

"ฉันให้โซจิโร่กับอากิระจัดการให้อยู่ ไม่ต้องห่วงหรอก...."

 

"ร้ายจังนะ นายนี่....."

 

"ฉันว่านายน่ะร้ายกว่าอีก" ใบหน้าหล่อฝังจมูกลงกับกลุ่มผมหยิกสวย

"ก็เล่นไปแปะใบแดงไว้ที่ล็อกเกอร์ยัยมากิโนะน่ะ เพราะหึงฉันล่ะสิท่า...."

 

"หึงบ้านนายน่ะสิ!!! ..ก็แค่.... ฉันไม่ชอบให้ยัยนั่นมายุ่มยามกับที่ตรงนี้ต่างหากล่ะ..... นายเองก็ไม่เคยรู้จักจะปฏเสธเลยนะ" ซึคาสะอ่อนเสียงลง

 

"เพราะว่าที่ของเราใช่มั้ยล่ะ" คนตัวใหญ่คลายแมวน้อยในวงแขนออก พลิกคนตัวเล็กให้หันหน้าเข้าหา  เพื่อนให้ตาคู่คมจ้องตาคู่สวยได้ชัดขึ้น ยิ้มอ่อนโยน(แต่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์) ค่อยๆโน้มน้ำหนักตัวเองลงให้ร่างอยู่ข้างใต้นอนทาบลงไปกับพื้น ซึคาสะเริ่มเหงื่อแตกพลักอีกครั้งเพราะรับรู้ลางสังหรณ์อะไรบางอย่างได้....

 

"น่ารักแบบนี้ งั้นเอาอีกรอบเลยเนอะ!! ดูท่านายก็อดอยากมาพอควรเหมือนกัน"

 

"พอเหอะรุอิ แค่นี้ก็เหนื่อยจะแย่แล้ว ไม่อ๊าววววววววววว!!!"

 

 

 

 

 

 

 

 

จบเห่.......

 

 

 

 

 

อยากเขียนเรท แต่เรทไม่เก่ง ขอภัยถ้าอ่านแล้วมันขัดๆนะคะ - -"